ອະຣິຍະສັຈພາກຕົ້ນ

ພິກຂຸ ທ. ! ພວກເຈົ້າຢ່າກ່າວຖ້ອຍຄວາມ ທີ່ຢຶດຖືເອົາແຕກຕ່າງກັນວ່າ “ທ່ານບໍ່ຮູ້ທົ່ວເຖິງທັມວິນັຍນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ທົ່ວເຖິງທັມວິນັຍນີ້, ທ່ານຈະຮູ້ທົ່ວເຖິງທັມວິນັຍໄດ້ແນວໃດ ທ່ານປະຕິບັຕຜິດ, ຂ້າພະເຈົ້າພີ້ປະຕິບັຕຖືກ, ຄໍາທີ່ຄວນກ່າວກ່ອນທ່ານມາກ່າວທີຫຼັງ ຄໍາຄວນກ່າວທີຫຼັງທ່ານມາກ່າວກ່ອນ ຄໍາເວົ້າຂອງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເປັນປະໂຍຊນ໌ ຄໍາເວົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນປະໂຍຊນ໌. ຂໍ້ທີ່ທ່ານເຄີຍຖະນັດມາແປປ່ຽນໄປເສຍແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າໂຕ້ຖຽງ ຄໍາເວົ້າຂອງທ່ານແຫຼກໝົດແລ້ວ, ທ່ານຖືກຂ້າພະເຈົ້າຂົ່ມຂີ່ແລ້ວ ເພື່ອໃຫ້ຖອນຄໍາເວົ້າຜິດໆ ນັ້ນເສຍ ຫຼືທ່ານສາມາດກໍຈົ່ງຄ້ານມາເຖີ້ນ” ດັ່ງນີ້. ພວກເຈົ້າບໍ່ຄວນກ່າວຖ້ອຍຄວາມເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະເຫຕໃດໜໍ ? ເພາະການກ່າວນັ້ນໆ ບໍ່ປະກອບດ້ວຍປະໂຍຊນ໌ ບໍ່ເປັນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພຣົມມະຈັນຣຍ໌ ບໍ່ເປັນໄປພ້ອມເພື່ອຄວາມໜ່າຍທຸກຂ໌ ຄວາມຄາຍກໍາໜັດ ຄວາມດັບ ຄວາມລະງັບ ຄວາມຮູ້ຍິ່ງ ຄວາມຮູ້ພ້ອມ ແລະນິພພານ.

ພິກຂຸ ທ. ! ເມື່ອພວກເຈົ້າຈະກ່າວ ຈົ່ງກ່າວວ່າ “ເຊັ່ນນີ້ໆເປັນຄວາມທຸກຂ໌,ເຊັ່ນນີ້ໆເປັນເຫຕໃຫ້ເກີດແຫ່ງທຸກຂ໌, ເຊັ່ນນີ້ໆເປັນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌ ແລະເຊັ່ນນີ້ໆເປັນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌” ດັ່ງນີ້. ເພາະເຫຕໃດຈຶ່ງຄວນກ່າວໜໍ ? ເພາະການກ່າວນັ້ນໆ ຍ່ອມປະກອບດ້ວຍປະໂຍຊນ໌ ເປັນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພຣົມມະຈັນຣຍ໌ ເປັນໄປພ້ອມເພື່ອຄວາມໜ່າຍທຸກຂ໌ ຄວາມຄາຍກໍາໜັດ ຄວາມດັບ ຄວາມລະງັບ ຄວາມຮູ້ຍິ່ງ ຄວາມຮູ້ພ້ອມ ແລະນິພພານ.

ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕນັ້ນ ໃນກໍລະນີນີ້ ພວກເຈົ້າ ຕ້ອງຕັ້ງຄວາມພຽນ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ຕາມເປັນຈິງ ວ່າ “ນີ້ເປັນທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນເຫຕໃຫ້ເກີດຂຶ້ນແຫ່ງທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌,” ດັ່ງນີ້ເຖີ້ນ.

- ມຫາວາຣ. ສັງ. ໑໙/໕໒໕/໑໖໖໒.

ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໔໑

ຢ່າກ່າວເລື່ອງບໍ່ມີປະໂຍຊນ໌ ແຕ່ຈົ່ງກ່າວເລື່ອງຄວາມພົ້ນທຸກຂ໌

ພິກຂຸ ທ. ! ພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍ ຈົ່ງ ຢ່າມົວສົນທະນາເລື່ອງຂວາງກັ້ນຫົນທາງທັມ (ຕິຣັຈສານກະຖາ) ຄື ເລື່ອງພຣະຣາຊາ ເລື່ອງໂຈຣ ເລື່ອງອາມາດ ເລື່ອງທະຫານ ເລື່ອງຂອງເປັນຕາຢ້ານ ເລື່ອງການຣົບບຸກ ເລື່ອງເຂົ້າ ເລື່ອງນໍ້າ ເລື່ອງຜ້າ ເລື່ອງທີ່ນອນ ເລື່ອງລະບຽບດອກໄມ້ ເລື່ອງຂອງຫອມ ເລື່ອງຍາດ ເລື່ອງຍານພາຫະນະ ເລື່ອງໝູ່ບ້ານ ເລື່ອງແຂວງ ເລື່ອງເມືອງຫຼວງ ເລື່ອງບ້ານນອກ ເລື່ອງຍິງ ເລື່ອງຊາຍ ເລື່ອງຄົນກ້າ ເລື່ອງທາງຮ່ອມ ທາງຍ່າງ ເລື່ອງທ່ານໍ້າ ເລື່ອງຄົນທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ ເລື່ອງຕ່າງໆນາໆ ເລື່ອງໂລກ ເລື່ອງມະຫາສະມຸດ ເລື່ອງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ເລື່ອງຄວາມຊຸດໂຊມເຫຼົ່ານີ້. ເພາະເຫຕໃດຈຶ່ງບໍ່ຄວນກ່າວໜໍ ? ເພາະການກ່າວນັ້ນໆ ບໍ່ປະກອບດ້ວຍປະໂຍຊນ໌ ບໍ່ເປັນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພຣົມມະຈັນຣຍ໌ ບໍ່ເປັນໄປພ້ອມເພື່ອຄວາມໜ່າຍທຸກຂ໌ ຄວາມຄາຍກໍາໜັດ ຄວາມດັບ ຄວາມລະງັບ ຄວາມຮູ້ຍິ່ງ ຄວາມຮູ້ພ້ອມ ແລະນິພພານເລີຍ.

ພິກຂຸ ທ. ! ເມື່ອພວກເຈົ້າຈະກ່າວ ຈົ່ງກ່າວວ່າ “ເຊັ່ນນີ້ໆເປັນທຸກຂ໌, ເຊັ່ນນີ້ໆເປັນເຫຕໃຫ້ເກີດແຫ່ງທຸກຂ໌, ເຊັ່ນນີ້ໆເປັນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌ ແລະເຊັ່ນນີ້ໆເປັນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌” ດັ່ງນີ້. ເພາະເຫຕໃດ ຈຶ່ງຄວນກ່າວໜໍ ? ເພາະການກ່າວນັ້ນໆ ຍ່ອມປະກອບດ້ວຍປະໂຍຊນ໌ ເປັນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພຣົມມະຈັນຣຍ໌ ເປັນໄປພ້ອມເພື່ອຄວາມໜ່າຍທຸກຂ໌ ຄວາມຄາຍກໍາໜັດ ຄວາມດັບ ຄວາມລະງັບ ຄວາມຮູ້ຍິ່ງ ຄວາມຮູ້ພ້ອມ ແລະນິພພານ.

ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕນັ້ນ ໃນກໍລະນີນີ້ ພວກເຈົ້າ ຕ້ອງຕັ້ງຄວາມພຽນ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ຕາມເປັນຈິງວ່າ “ນີ້ເປັນທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນເຫຕໃຫ້ເກີດຂຶ້ນແຫ່ງທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌” ດັ່ງນີ້ເຖີ້ນ.

- ມຫາວາຣ. ສັງ. ໑໙/໕໒໖/໑໖໖໓.

໔໒ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ

ຈົ່ງບວດເພື່ອຮູ້ຄວາມດັບທຸກຂ໌

ເໝືອນຄົນເຂົາທັງຫຼາຍຜູ້ບວດແລ້ວໂດຍຊອບ