ອະຣິຍະສັຈພາກຕົ້ນ

ອານົນທ໌ ! ໃນກໍລະນີນີ້ ປຸຖຸຊົນ ຜູ້ບໍ່ມີການສະດັບ ບໍ່ເຫັນພຣະອະຣິຍະເຈົ້າ ບໍ່ສະຫຼາດໃນທັມຂອງພຣະອະຣິຍະເຈົ້າ ບໍ່ໄດ້ຮັບການແນະນໍາໃນທັມຂອງພຣະອະຣິຍະເຈົ້າ, ບໍ່ເຫັນສັບບຸຣຸສ ບໍ່ສະຫຼາດໃນທັມຂອງສັບບຸຣຸສ ບໍ່ໄດ້ຮັບການແນະນໍາໃນທັມຂອງສັບບຸຣຸສ :-

ເຂົາມີຈິຕ ອັນສັກກາຢະທິຕຖິປຸ້ມລຸມ ແລ້ວ ອັນສັກກາຢະທິຕຖິຫໍ່ຫຸ້ມແລ້ວ ຢູ່; ເຂົາບໍ່ຮູ້ແຈ່ມແຈ້ງຕາມເປັນຈິງ ຊຶ່ງອຸບາຍເປັນເຄື່ອງສະລັດອອກ ຈາກສັກກາຢະທິຕຖິ ອັນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ສັກກາຢະທິຕຖິນັ້ນ ກໍເປັນຂອງມີກໍາລັງ ຈົນເຂົານໍາອອກໄປບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງເປັນໂອຣັມພາຄິຢະສັນໂຍຊນ໌. (ໃນກໍລະນີແຫ່ງ ວິຈິກິດສາ ສີລັບພັຕຕະປະຣາມາສະ ກາມະຣາຄະ ແລະພະຍາບາດ (ຫຼືປະຕິຄະ) ກໍມີຂໍ້ຄວາມຕຣັດໄວ້ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ ໃນກໍລະນີແຫ່ງສັກກາຢະທິຕຖິ ທຸກປະການ).

ອານົນທ໌ ! ສ່ວນ ອະຣິຍະສາວົກຜູ້ມີການສະດັບ ໄດ້ເຫັນພຣະອະຣິຍະເຈົ້າ ເປັນຜູ້ສະຫຼາດໃນທັມຂອງພຣະອະຣິຍະເຈົ້າ ໄດ້ຮັບການແນະນໍາໃນທັມຂອງພຣະອະຣິຍະເຈົ້າ, ໄດ້ເຫັນສັບບຸຣຸສ ເປັນຜູ້ສະຫຼາດໃນທັມຂອງສັບບຸຣຸສ ໄດ້ຮັບການແນະນຳໃນທັມຂອງສັບບຸຣຸສ :-

ເຂົາມີຈິຕ ອັນສັກກາຢະທິຕຖິບໍ່ປຸ້ມລຸມ ອັນສັກກາຢະທິຕຖິບໍ່ຫໍ່ຫຸ້ມ ຢູ່. ອະຣິຍະສາວົກນັ້ນ ຍ່ອມ ຮູ້ແຈ່ມແຈ້ງ ຕາມທີ່ເປັນຈິງ ຊຶ່ງອຸບາຍເປັນເຄື່ອງສະລັດອອກ ຈາກສັກກາຢະທິຕຖິ ອັນເກີດຂຶ້ນແລ້ວ, ສັກກາຢະທິຕຖິນັ້ນ ອັນອະຣິຍະສາວົກນັ້ນຍ່ອມລະໄດ້ ພ້ອມທັງ ອະນຸສະຢະ. (ໃນກໍລະນີແຫ່ງ ວິຈິກິດສາ ສີລັບພັຕຕະປະຣາມາສະ ກາມະຣາຄະ ແລະພະຍາບາດ (ຫຼືປະຕິຄະ) ກໍມີຂໍ້ຄວາມຕຣັດໄວ້ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ ໃນກໍລະນີ ແຫ່ງສັກກາຢະທິຕຖິ ທຸກປະການ).

- ມ. ມ. ໑໓/໑໕໖/໑໕໕.

໓໙໒ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ

(ການທີ່ບຸຄຄົລ ລະສັກກາຢະທິຕຖິ ເປັນຕົ້ນບໍ່ໄດ້ ຈົນເປັນທັມມະຊາດມີກໍາລັງ ເຖິງກັບເຂົານໍາອອກບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ຄືລັກສະນະແຫ່ງຄວາມເປັນໂອຣັມພາຄິຢະສັນໂຍຊນ໌. ລາຍລະອຽດຂອງສັກກາຢະທິຕຖິ ເບິ່ງໄດ້ທີ່ຫົວຂໍ້ວ່າ “ສັກກາຢະທິຕຖິ ມີໄດ້ດ້ວຍອາການແນວໃດ” ແຫ່ງໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້ທີ່ໜ້າ ໓໗໒).

ອະນຸສະຢະສາມຄູ່ກັບເວທະນາສາມ

ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະອາໄສຕາດ້ວຍ ຮູບທັງຫຼາຍດ້ວຍ ຈຶ່ງເກີດຈັກຂຸວິນຍານ;ການປະຈວບພໍ້ພ້ອມແຫ່ງທັມ ໓ ປະການ (ຕາ+ຮູບ+ຈັກຂຸວິນຍານ) ນັ້ນຄື ຜັສສະ;ເພາະມີຜັສສະເປັນປັຈຈັຍ ຈຶ່ງເກີດເວທະນາ ອັນເປັນສຸຂແດ່ ເປັນທຸກຂ໌ແດ່ ບໍ່ແມ່ນທຸກຂ໌ບໍ່ແມ່ນສຸຂແດ່.

ບຸຄຄົລນັ້ນ ເມື່ອ ສຸຂະເວທະນາ ຖືກຕ້ອງຢູ່ ຍ່ອມເພີດເພີນ ຍ່ອມພໍ່າສັນເສີນ ເມົາໝົກຢູ່; ອະນຸສັຍ ຄືຣາຄະ ຍ່ອມຕາມນອນ (ເພີ່ມຄວາມເຄີຍຊິນໃຫ້) ແກ່ບຸຄຄົລນັ້ນ (ຕັສສະ ຣາຄານຸສະໂຢ ອະນຸເສຕິ);

ເມື່ອ ທຸກຂະເວທະນາ ຖືກຕ້ອງຢູ່ ເຂົາຍ່ອມເສົ້າໂສກ ຍ່ອມຣະທົມໃຈຍ່ອມຄໍ່າຄວນ ຍ່ອມຕີເອິກຮ້ອງໄຫ້ ຍ່ອມເຖິງຄວາມຫຼົງໄຫຼຢູ່; ອະນຸສັຍ ຄືປະຕິຄະຍ່ອມຕາມນອນ (ເພີ່ມຄວາມເຄີຍຊິນໃຫ້) ແກ່ບຸຄຄົລນັ້ນ.

ເມື່ອ ເວທະນາອັນບໍ່ແມ່ນທຸກຂ໌ບໍ່ແມ່ນສຸຂ ຖືກຕ້ອງຢູ່ ເຂົາຍ່ອມບໍ່ຮູ້ຕາມເປັນຈິງ ຊຶ່ງເຫຕໃຫ້ເກີດເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງອັສສາທະ (ສະເໜ່) ຂອງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງອາທິນວະ (ໂທດ) ຂອງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງນິສສະຣະນະ (ອຸບາຍເຄື່ອງອອກພົ້ນໄປໄດ້) ຂອງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ; ອະນຸສັຍ ຄືອະວິຊຊາ ຍ່ອມຕາມນອນ (ເພີ່ມຄວາມເຄີຍຊິນໃຫ້) ແກ່ບຸຄຄົລນັ້ນ.

ພາກ ໒ - ສະມຸທະຢະອະຣິຢະສັຈຈະ ໓໙໓

ພິກຂຸ ທ. ! ບຸຄຄົລນັ້ນໜໍ ຍັງລະຣາຄານຸໄສ ອັນເກີດຈາກສຸຂະເວທະນາບໍ່ໄດ້; ຍັງບັນເທົາ ປະຕິຄານຸໄສ ອັນເກີດຈາກທຸກຂະເວທະນາບໍ່ໄດ້; ຍັງຖອນ ອະວິຊຊາ ນຸໄສ ອັນເກີດຈາກອະທຸກຂະມະສຸຂະເວທະນາບໍ່ໄດ້; ເມື່ອຍັງລະອະວິຊຊາບໍ່ໄດ້ ແລະຍັງເຮັດ ວິຊຊາ ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນບໍ່ໄດ້ແລ້ວ, ເຂົາຈະເຮັດທີ່ສຸດແຫ່ງທຸກຂ໌ ໃນທິຕຖະທັມ (ປັຈຈຸບັນ) ນີ້ ໄດ້ນັ້ນ; ຂໍ້ນີ້ ບໍ່ເປັນຖານະ ທີ່ຈະມີໄດ້.

(ໃນກໍລະນີແຫ່ງຫູ ດັງ ລິ້ນ ກາຍ ແລະໃຈ ກໍໄດ້ຕຣັດໂດຍເຊັ່ນດຽວກັນກັບ ໃນກໍລະນີແຫ່ງຕາ.)

- ອຸປະຣິ. ມ. ໑໔/໕໑໖/໘໒໒.

ອະນຸສະຢະເນື່ອງຢູ່ກັບເວທະນາ