ຄວາມສັນໂດດ

ອານົນທ໌! ຫາກເມື່ອພິກຂຸນັ້ນຢູ່ດ້ວຍວິຫາຣະທັມນີ້ ຈິຕຍ່ອມນ້ອມໄປເພື່ອຈະນຶກ ເຂົາຍ່ອມໃສ່ໃຈວ່າ ເຮົາຈັກບໍ່ນຶກໃນວິຕົກເຫັນປານນີ້ ເຊິ່ງເປັນວິຕົກທີ່ຕ່ຳຊາມ ເປັນຂອງຊາວບ້ານ ເປັນຂອງປຸຖຸຊົນ ບໍ່ເປັນຂອງພຣະອະຣິຍະ ບໍ່ປະກອບດ້ວຍປະໂຍຊນ໌ ບໍ່ເປັນໄປເພື່ອຄວາມເບື່ອໜ່າຍ ເພື່ອຄວາມຄາຍກຳນັດ ເພື່ອຄວາມດັບ ເພື່ອຄວາມສງົບ ເພື່ອຄວາມຮູ້ຍິ່ງ ເພື່ອຄວາມຕຣັສຮູ້ ເພື່ອນິພພານ ຄື ກາມວິຕົກ ພະຍາປາທະວິຕົກ ວິຫິງສາວິຕົກ ດ້ວຍອາກາຣນີ້ແລ ເປັນອັນເຂົາຮູ້ສຶກໂຕໃນເຣື່ອງກາຣນຶກ; ແລະເຂົາໃສ່ໃຈວ່າ ເຮົາຈັກນຶກໃນວິຕົກເຫັນປານນີ້ ເຊິ່ງເປັນວິຕົກຂອງພຣະອະຣິຍະ ເປັນເຄື່ອງນຳອອກ ທີ່ນຳອອກເພື່ອຄວາມສິ້ນທຸກຂ໌ໂດຍຊອບແກ່ບຸຄຄົລຜູ້ທຳຕາມຄື ເນກຂັມມະວິຕົກ ອັພພະຍາປາທະວິຕົກ ອະວິຫິງສາວິຕົກ ດ້ວຍອາກາຣນີ້ແລ ເປັນອັນເຂົາຮູ້ສຶກໂຕໃນເຣື່ອງກາຣນຶກ.

ອານົນທ໌! ກາມຄຸນ ໕ ຢ່າງນີ້, ໕ ຢ່າງເປັນຢ່າງໃດ? ຄື: ຣູປທີ່ເຫັນດ້ວຍຕາ ອັນໜ້າປາຖນາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ອັນເປັນທີ່ຮັກໃຄ່ ເປັນທີ່ຢົ້ວຍວນຊວນໃຫ້ກຳນັດ;

ສຽງທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຫູ ອັນໜ້າປາຖນາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ອັນເປັນທີ່ຮັກໃຄ່ ເປັນທີ່ຢົ້ວຍວນຊວນໃຫ້ກຳນັດ;

ກິ່ນທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍດັງ ອັນໜ້າປາຖນາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ອັນເປັນທີ່ຮັກໃຄ່ ເປັນທີ່ຢົ້ວຍວນຊວນໃຫ້ກຳນັດ;

ຣົສທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍລີ້ນ ອັນໜ້າປາຖນາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ອັນເປັນທີ່ຮັກໃຄ່ ເປັນທີ່ຢົ້ວຍວນຊວນໃຫ້ກຳນັດ;

ໂຜຕຖັພພະທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍກາຍ ອັນໜ້າປາຖນາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ອັນເປັນທີ່ຮັກໃຄ່ ເປັນທີ່ຢົ້ວຍວນຊວນໃຫ້ກຳນັດ.

ອານົນທ໌! ກາມຄຸນ ໕ ຢ່າງນີ້ແລ.

ອານົນທ໌! ພິກຂຸຄວນພິຈາຣະນາຈິຕຂອງຕົນເນື່ອງໆວ່າ ຄວາມຟຸ້ງຊ່ານແຫ່ງຈິຕເກີດຂຶ້ນແກ່ເຮົາເພາະກາມຄຸນ ໕ ນີ້ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຫລືໃນອາຍະຕະນະໃດອາຍະຕະນະໜຶ່ງມີຢູ່ຫລືໜໍແລ; ຖ້າພິກຂຸຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ຄວາມຟຸ້ງຊ່ານແຫ່ງຈິຕເກີດຂຶ້ນແກ່ເຮົາເພາະກາມຄຸນ ໕ ນີ້ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຫລືໃນອາຍະຕະນະໃດອາຍະຕະນະໜຶ່ງມີຢູ່, ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ພິກຂຸນັ້ນຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ຄວາມກຳນັດພໍໃຈໃນກາມຄຸນ ໕ ນີ້ແລ ເຮົາຍັງລະບໍ່ໄດ້.

ແຕ່ຖ້າພິກຂຸພິຈາຣະນາຢູ່ ຮູ້ຢູ່ຢ່າງນີ້ວ່າ ຄວາມຟຸ້ງຊ່ານແຫ່ງຈິຕເກີດຂຶ້ນແກ່ເຮົາເພາະກາມຄຸນ ໕ ນີ້ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຫລືໃນອາຍະຕະນະໃດອາຍະຕະນະໜຶ່ງບໍ່ມີເລີຍ, ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ພິກຂຸນັ້ນຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ຄວາມກຳນັດພໍໃຈໃນກາມຄຸນ ໕ ນີ້ແລ ເຮົາລະໄດ້ແລ້ວ. ດ້ວຍອາກາຣນີ້ແລ ເປັນອັນເຂົາຮູ້ສຶກໂຕໃນເຣື່ອງກາມຄຸນ ໕.

ອານົນທ໌! ອຸປາທານຂັນທ໌ ໕ ນີ້ແລ ເປັນທັມທີ່ພິກຂຸຄວນພິຈາຣະນາເຫັນທັງຄວາມເກີດແລະຄວາມດັບຢູ່ວ່າ:

ຣູປເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມເກີດຂອງຣູປເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມດັບຂອງຣູປເປັນດັ່ງນີ້;

ເວທະນາເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມເກີດຂອງເວທະນາເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມດັບຂອງເວທະນາເປັນດັ່ງນີ້;

ສັນຍາເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມເກີດຂອງສັນຍາເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມດັບຂອງສັນຍາເປັນດັ່ງນີ້;

ສັງຂາຣທັງຫລາຍເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມເກີດຂອງສັງຂາຣທັງຫລາຍເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມດັບຂອງສັງຂາຣທັງຫລາຍເປັນດັ່ງນີ້;

ວິນຍານເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມເກີດຂອງວິນຍານເປັນດັ່ງນີ້,

ຄວາມດັບຂອງວິນຍານເປັນດັ່ງນີ້.

ເມື່ອເຂົາພິຈາຣະນາເຫັນທັງຄວາມເກີດແລະຄວາມດັບໃນອຸປາທານຂັນທ໌ ໕ ນີ້ຢູ່ ຍ່ອມລະອັສສະມິມານະໃນອຸປາທານຂັນທ໌ ໕ ໄດ້ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ພິກຂຸນັ້ນຍ່ອມຮູ້ຊັດຢ່າງນີ້ວ່າ ອັສສະມິມານະໃນອຸປາທານຂັນທ໌ ໕ ເຮົາລະໄດ້ແລ້ວ ດ້ວຍອາກາຣນີ້ແລ ເປັນອັນເຂົາຮູ້ສຶກໂຕໃນເຣື່ອງອຸປາທານຂັນທ໌ ໕.

ອານົນທ໌! ທັມນັ້ນໆ ເຫລົ່ານີ້ແລ ເນື່ອງມາແຕ່ກຸສົລສ່ວນດຽວ ໄກຈາກຂ້າເສິກ ເປັນໂລກຸຕຕະຣະ ອັນມາຣຜູ້ມີບາບຢັ່ງລົງບໍ່ໄດ້.

ອານົນທ໌! ເຈົ້າຈະສຳຄັນຄວາມຂໍ້ນັ້ນວ່າຢ່າງໃດ ສາວົກມອງເຫັນອຳນາຈປະໂຍຊນ໌ອັນໃດ ຈຶ່ງຄວນໃກ້ຊິດຕິດຕາມສາສດາ?

ທ່ານພຣະອານົນທ໌ກຣາບທູລວ່າ: