ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

สมัยนั้น เจ้าปายาสิทรงพักผ่อนกลางวันอยู่ ณ ปราสาท ชั้นบน ได้เห็นพราหมณ์และคฤหบดีพากันออกจากนคร จึงเรียกนายนักการมาถามว่า “พ่อนักการ ชาวนครเสตัพยะพากันออกจากนครไปยังป่า ไม้สีเสียดทําไมกัน” นายนักการกราบทูลว่า “มีเรื่องอยู่พระองค์ พระกุมารกัสสปะ สาวกของพระ สมณโคดมพักอยู่ ณ ป่าไม้สีเสียด เกียรติศัพท์ของท่าน พระกุมารกัสสปะเป็นที่เลื่องลือ พราหมณ์และคฤหบดีจึงพา กันไปดูท่านพระกุมารกัสสปะองค์นั้น” “ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงไปบอกพวกเขาว่า เจ้าปายาสิขอให้รอ ก่อน เจ้าปายาสิจะเข้าไปหาพระกุมารกัสสปะด้วย พระกุมาร- กัสสปะได้ทําให้ชาวนครเสตัพยะที่โง่เขลา ไม่เฉียบแหลม เข้าใจว่า โลกหน้ามีอยู่ เหล่าสัตว์ผู้ผุดเกิดขึ้นมีอยู่ ผลวิบากของ กรรมที่สัตว์ทําดีทําชั่วมีอยู่ แต่ความจริงแล้ว โลกหน้าไม่มี เหล่าสัตว์ที่ผุดเกิดขึ้นโดย ไม่ต้องออกจากครรภ์มารดา ไม่มี ผลวิบากของกรรมที่สัตว์ ทําดีทําชั่ว ไม่มี”