ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

สมัยหนึ่ง พระกุมารกัสสปะเที่ยวจาริกไปในโกศลชนบท พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ประมาณ ๕๐๐ รูป ถึงนครของ ชาวโกศลชื่อ เสตัพยะ สมัยนั้น เจ้าปายาสิครองเสตัพยนครซึ่งคับคั่งไปด้วย ประชาชนและหมู่สัตว์ สมบูรณ์ด้วยหญ้า ด้วยไม้ ด้วยน้า สมบูรณ์ด้วยธัญญาหาร ซึ่งเป็นราชสมบัติที่พระเจ้าปเสนทิ- โกศลพระราชทานปูนบําเหน็จให้เป็นพรหมไทยแด่พระเจ้า ปายาสิ พราหมณ์และคฤหบดีชาวเสตัพยะได้ทราบข่าวว่าท่าน พระกุมารกัสสปะพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์พักอยู่ ณ ป่าไม้สีเสียด ด้านเหนือของนครเสตัพยะ เขตนครเสตัพยะ เกียรติศัพท์อัน งามของท่านกุมารกัสสปะเลื่องลือไปอย่างนี้ว่า เป็นบัณฑิต เฉียบแหลม มีปัญญา เป็นพหูสูต มีถ้อยคํา อันวิจิตร มีปฏิภาณดี เป็นทั้งพุทธบุคคล เป็นทั้งพระอรหันต์ ก็การได้เห็นพระอรหันต์ทั้งหลายนั้นย่อมเป็นการดี พราหมณ์และคฤหบดีชาวเสตัพยะจึงพากันออกจากนคร เป็นหมู่ ๆ บ่ายหน้าทางทิศเหนือไปยังป่าไม้สีเสียด