ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

"มัดเปลือกป่านนี้เราเอามาไกลแล้ว ทั้งมัดไว้ดีแล้วด้วย เราไม่เอาละ ขอท่านจงทราบเถิด" ลําดับนั้น ชายคนที่หนึ่งทิ้งมัดเปลือกป่านเสีย แล้วถือเอา มัดด้ายป่านไป ชายทั้งสองนั้นเข้าไปยังถนนในบ้านอีกแห่งหนึ่ง ได้เห็น ผ้าป่านที่เขาทิ้งไว้มากมายที่ตําบลบ้านนั้น ชายคนที่หนึ่งบอกเพื่อนว่า “เราจะต้องการเปลือกป่านหรือด้ายป่านเพื่อประโยชน์ อะไร นี่ผ้าป่านที่เขาทิ้งไว้มากมาย ถ้าเช่นนั้น ท่านจงทิ้งมัด เปลือกป่านเสียเถิด และฉันก็จะทิ้งมัดด้ายป่านเสีย เราทั้ง สองจะถือเอามัดผ้าป่านไป" เพื่อนคนที่สองตอบว่า “มัดเปลือกป่านนี้เราเอามาไกลแล้ว ทั้งมัดไว้ดีแล้วด้วย เราไม่เอาละ ขอท่านจงทราบเถิด" ชายคนที่หนึ่งทิ้งมัดด้ายป่าน แล้วถือมัดผ้าป่านไป ชายทั้งสองนั้นเข้าไปยังถนนในบ้านอีกแห่งหนึ่ง ได้เห็น เปลือกไม้โขมะ ได้เห็นด้ายเปลือกไม้โขมะ ได้เห็นผ้าเปลือก ไม้โขมะ ได้เห็นลูกฝ้าย ได้เห็นด้ายฝ้าย ได้เห็นผ้าฝ้าย ได้