ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

จากเกวียนหมู่นั้น ข้ามทางกันดารไปได้โดยสวัสดี ทั้งนี้ เพราะนายกองเกวียนนั้นเป็นคนฉลาด เมื่อท่านพระกุมารกัสสปะเล่าจบ ได้กล่าวต่อไปว่า “พระองค์ก็ฉันนั้นเหมือนกัน ยังทรงเขลา ไม่เฉียบแหลม ทรงแสวงหาปรโลกโดยไม่ถูกทาง จะถึงความวอดวายเหมือน นายกองเกวียนนั้น ชนเหล่าใดสําคัญทิฏฐิของพระองค์ว่าเป็นสิ่งที่ควรฟัง ควรเชื่อถือ แม้ชนเหล่านั้นก็จะถึงความวอดวายเหมือนพ่อค้า เกวียนพวกนั้น ขอพระองค์จงทรงสละคืนทิฏฐินั้นเสียเถิด ทิฏฐิอันลามกนั้นอย่าได้มีแก่พระองค์เพื่อมิใช่ประโยชน์ เพื่อความทุกข์สิ้นกาลนานเลย” “ท่านกัสสปะกล่าวอย่างนั้นก็จริง ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังสละ คืนทิฏฐิอันนี้เสียไม่ได้ พระราชาปเสนทิโกศลก็ดี พระราชา ทั้งหลายก็ดี ทรงรู้จักข้าว่าพญาปายาสิมีวาทะอย่างนี้ มีทิฏฐิ อย่างนี้ว่า โลกหน้าไม่มี เหล่าสัตว์ผู้ผุดเกิดขึ้นไม่มี ผลวิบาก ของกรรมที่สัตว์ทําดีทําชั่วไม่มี ถ้าข้าจะสละคืนทิฏฐินี้ ก็จะมีผู้ว่าข้าได้ว่าพญาปายาสิช่าง โง่เขลาเหลือเกิน ไม่เฉียบแหลม มีปรกติถือความเห็นที่ผิด