ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

ชายนี้ิไม่ใช่มิตร ไม่ใช่ญาติสาโลหิตของพวกเรา พวกเรา จะเชื่อชายนี้ได้อย่างไร ท่านทั้งหลายไม่พึงทิ้งหญ้า ฟืน น้า จงขับเกวียนไปพร้อม ทั้งสิ่งของที่นํามา พวกเราจะไม่ทิ้งของของพวกเรา" พวกเกวียนรับคํานายกองเกวียนนั้นแล้ว ขับเกวียนไป พร้อมทั้งสิ่งของที่ได้นํามา พวกเกวียนเหล่านั้นไม่ได้เห็นหญ้า ฟืน หรือน้าในที่พัก เกวียนที่ตําบลแรก แม้ในที่พักเกวียนที่ตําบลที่สอง ที่สาม ที่สี่ ที่ห้า ที่หก ที่เจ็ด ก็ไม่ได้เห็นหญ้า ฟืน หรือน้า ได้เห็นแต่ หมู่เกวียนที่ถึงความวอดวายเท่านั้น เห็นแต่กระดูกของ มนุษย์และสัตว์ที่อยู่ในหมู่เกวียนนั้น พวกนั้นถูกยักษ์กินแล้ว ลําดับนั้น นายกองเกวียนเรียกพวกเกวียนมาบอกว่า "นี่คือหมู่เกวียนแรกนั้น ได้ถึงแก่ความวอดวายแล้ว เพราะนายกองเกวียนนั้นเป็นคนโง่เขลา ถ้าอย่างนั้น ในหมู่เกวียนของพวกเรา สิ่งของชนิดใดมี สาระน้อย จงทิ้งเสียในที่นี้ สิ่งของชนิดใดมีสาระมาก จงขน เอาไปเถิด" พวกเกวียนพวกนั้นรับคํานายกองเกวียนแล้ว ทิ้งสิ่งของที่ มีสาระน้อยในเกวียนของตน ขนเอาไปแต่สิ่งของมีสาระมาก