ເວທະນາເປັນທາງມາແຫ່ງອະນຸໄສ

ພິກຂຸ ທ. ! ອາໄສຕາກັບຮູບ ເກີດຈັກຂຸວິນຍານ (ຄວາມຮູ້ແຈ້ງທາງຕາ) ຂຶ້ນ,ອາໄສຫູກັບສຽງ ເກີດໂສຕະວິນຍານ (ຄວາມຮູ້ແຈ້ງທາງຫູ) ຂຶ້ນ, ອາໄສດັງກັບກິ່ນເກີດຄານະວິນຍານ (ຄວາມຮູ້ແຈ້ງທາງດັງ) ຂຶ້ນ, ອາໄສລີ້ນກັບຣົສ ເກີດຊິວຫາວິນຍານ (ຄວາມຮູ້ແຈ້ງທາງລີ້ນ) ຂຶ້ນ, ອາໄສກາຍກັບໂຜຕຖັພພະ ເກີດກາຍະວິນຍານ (ຄວາມຮູ້ແຈ້ງທາງກາຍ) ຂຶ້ນ, ແລະອາໄສໃຈກັບທັມມາຣົມ ເກີດມະໂນວິນຍານ (ຄວາມຮູ້ແຈ້ງທາງໃຈ) ຂຶ້ນ; ຄວາມປະຈວບພໍ້ກັນ ແຫ່ງສິ່ງທັງສາມ (ເຊັ່ນຕາ-ຮູບ-ຈັກຂຸວິນຍານເປັນຕົ້ນ ແຕ່ລະໝວດ) ນັ້ນ ຊື່ວ່າ ຜັສສະ. ເພາະຜັສສະເປັນປັຈຈັຍ ຈຶ່ງເກີດມີເວທະນາ ອັນເປັນສຸຂແດ່ ທຸກຂ໌ແດ່ ບໍ່ທຸກຂ໌ບໍ່ສຸຂແດ່. ບຸຄຄົລນັ້ນ ເມື່ອສຸຂເວທະນາຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຍ່ອມເພີດເພີນ ຍ່ອມພໍ່າສັນເສີນ ເມົາໝົກຢູ່, ອະນຸສັຍຄືຣາຄະ ຍ່ອມນອນເນື່ອງຢູ່ໃນສັນດານຂອງບຸຄຄົລນັ້ນ. ເມື່ອທຸກຂະເວທະນາຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຍ່ອມເສົ້າໂສກ ຍ່ອມຣະທົມໃຈ ຄໍ່າຄວນ ຕີເອິກຮ້ອງໄຫ້ ເຖິງຄວາມຫຼົງໄຫຼຢູ່, ອະນຸສັຍຄືປະຕິຄະ ຍ່ອມນອນເນື່ອງຢູ່ໃນສັນດານຂອງບຸຄຄົລນັ້ນ. ເມື່ອເວທະນາອັນບໍ່ທຸກຂ໌ບໍ່ສຸຂຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຍ່ອມບໍ່ຮູ້ຕາມເປັນຈິງ ຊຶ່ງເຫຕໃຫ້ເກີດເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງຄວາມດັບແຫ່ງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງອັສສາທະ (ສະເໜ່) ຂອງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ ຊຶ່ງອາທີນົບ (ໂທດ) ຂອງເວທະນານັ້ນດ້ວຍຊຶ່ງນິສສະຣະນະ (ອຸບາຍເຄື່ອງອອກພົ້ນ) ຂອງເວທະນານັ້ນດ້ວຍ, ອະນຸສັຍຄືອະວິຊຊາ ຍ່ອມນອນເນື່ອງຢູ່ໃນສັນດານຂອງບຸຄຄົລນັ້ນ.

ພິກຂຸ ທ. ! ບຸຄຄົລນັ້ນໜໍ ຍັງລະອະນຸສັຍຄືຣາຄະ ໃນເພາະສຸຂເວທະນາບໍ່ໄດ້, ຍັງບັນເທົາອະນຸສັຍຄືປະຕິຄະ ໃນເພາະທຸກຂະເວທະນາບໍ່ໄດ້, ຍັງຖອນອະນຸສັຍຄືອະວິຊຊາ ໃນເພາະອະທຸກຂະມະສຸຂະເວທະນາບໍ່ໄດ້, ຍັງລະອະວິຊຊາບໍ່ໄດ້ ແລະຍັງເຮັດວິຊຊາໃຫ້ເກີດຂຶ້ນບໍ່ໄດ້ ແລ້ວຈະເຮັດທີ່ສຸດແຫ່ງທຸກຂ໌ ໃນທິຕຖະທັມ (ປັຈຈຸບັນ) ນີ້ ດັ່ງນີ້ : ຂໍ້ນີ້ ບໍ່ແມ່ນຖານະ ທີ່ຈະມີໄດ້ເລີຍ.

- ອຸປຣິ. ມ. ໑໔/໕໑໖/໘໒໒.