ພຣະສູດ 
ຖືກໃຈ 
ປື້ມ 
Video 
ປະຕິທິນ 
ພຣະທັມ 
ຕິດຕໍ່ ກວ່າມະນຸດຈະຫຼຸດຈາກບ້ວງ (ຄືຮູ້ອະຣິຍະສັດ)
ອະຣິຍະສັດ 4
(ພຣະບາລີນີ້ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການທີ່ສາມັນສັຕ ຕິດຢູ່ໃນບ້ວງຂອງໂລກແນວໃດ ໃນຂັ້ນຕົ້ນ ແລ້ວຈະຄ່ອຍໆຮູ້ສຶກໂຕຂຶ້ນມາຕາມລໍາດັບ ແນວໃດ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ :-)
໑. ເມື່ອຈົມຢູ່ໃນກາມຕາມປົກກະຕິ
ພິກຂຸ ທ. ! ຊາວສວນຜັກ ບໍ່ໄດ້ປູກຜັກດ້ວຍຄິດວ່າ “ສັຕໃນປ່າທັງຫຼາຍຈະໄດ້ກິນຜັກທີ່ເຮົາປູກນີ້ແລ້ວ ຈະໄດ້ມີອາຍຸຍືນ ຮູບຮ່າງສວຍງາມ ມີຊີວິຕຢູ່ໄດ້ຍືນຍາວ” ດັ່ງນີ້ ; ແຕ່ໄດ້ຄິດດັ່ງນີ້ວ່າ “ຝູງຄະນາເນື້ອໃນປ່າທັງຫຼາຍ ຈະເຂົ້າມາສູ່ສວນຜັກອັນເຮົາປູກແລ້ວ ກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຄັນເຂົ້າມາກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຈະເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ຄວາມລະຫຼວມໃຈ) ຄັນເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ຢູ່ ຈະເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດແລ້ວ ຈະເປັນສັຕທີ່ເຮົາຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກນັ້ນ” ດັ່ງນີ້.
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສັຕ(ປ່າ)ທັງຫຼາຍ ຝູງສັຕພວກທີໜຶ່ງ ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ສວນຜັກ ທີ່ຊາວສວນຜັກປູກໄວ້ ກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ເມື່ອເຂົ້າໄປກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ຄັນເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ແລ້ວກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດແລ້ວ ກໍເປັນສັຕທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີໜຶ່ງ ເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກກໍາມືແຫ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໒໗
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມ ຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ມາປຽບກັນກັບຝູງສັຕ (ປ່າ) ຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງ ໄດ້ ເຂົ້າໄປສູ່ໂລກາມິດສະເຫຼົ່າພຸ້ນ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນກັບສວນຜັກ ອັນມາຣປູກໄວ້ ບໍລິໂພກ ຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຄັນເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ຄັນມົວ ເມົາຢູ່ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດຢູ່ ກໍເປັນຜູ້ທີ່ມາຣຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນກັບສວນຜັກແຫ່ງມາຣນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງນີ້ ຈຶ່ງບໍ່ພົ້ນໄປໄດ້ຈາກອິດທານຸພາບແຫ່ງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມ ພວກທີໜຶ່ງນີ້ວ່າ ມີອຸປະມາ ເໝືອນຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີໜຶ່ງນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! ອຸປະມານີ້ ມີເພື່ອໃຫ້ຮູ້ເນື້ອຄວາມນັ້ນ : ຄໍາວ່າ “ສວນຜັກ” ນັ້ນເປັນຊື່ແຫ່ງກາມະຄຸນທັງຫ້າ. ຄໍາວ່າ “ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ” ນັ້ນເປັນຊື່ຂອງມາຣຜູ້ມີບາບ. ຄໍາວ່າ “ພວກພ້ອງຂອງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ” ນັ້ນເປັນຊື່ຂອງບໍຣິສັດແຫ່ງມາຣ. ຄໍາວ່າ “ຝູງສັຕ(ປ່າ)” ນັ້ນເປັນຊື່ຂອງສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ. (ຄວາມໄຂອຸປະມານີ້ ຕຣັດໄວ້ຕອນກາງຂອງພຣະສູຕ ທີ່ຕຣັດເລື່ອງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ຈົບລົງ ໃນບ່ອນນີ້ ໄດ້ຍົກເອົາມາໄວ້ຕອນຕົ້ນເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອສະດວກແກ່ການສຶກສາຍິ່ງຂຶ້ນ).
໒. ເມື່ອຈົມກາມຄັ້ງທີສອງ
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງຝູງສັຕ(ປ່າ)ຈໍາພວກທີສອງ ຊຶ່ງປຽບກັນໄດ້ກັບສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສອງວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສອງ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສັຕ(ປ່າ)ຈໍາພວກທີໜຶ່ງໂດຍປະການ ທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າແນວໃດ ເຮົາເວັ້ນການກິນຜັກ ຊຶ່ງເປັນໂພຊະນະ
໒໘ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ອັນຕະລາຍເຫຼົ່ານີ້ໂດຍປະການທັງປວງເສຍ ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນກາງປ່າກັນເຖີ້ນ” ດັ່ງນີ້. ສັຕເຫຼົ່ານັ້ນ ເວັ້ນການກິນຜັກ ຊຶ່ງເປັນໂພຊະນະອັນຕະລາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນກາງປ່າແລ້ວ ; ຄັນເຖິງເດືອນສຸດທ້າຍແຫ່ງລະດູຮ້ອນ ເປັນເວລາທີ່ໝົດຫຍ້າແລະນໍ້າ ຮ່າງກາຍກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອມີຮ່າງກາຍຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ກໍາລັງອັນແຂງແຮງກໍໝົດໄປ ເມື່ອກໍາລັງອັນແຂງແຮງ ໝົດໄປ ກໍຢ້ອນກັບມາສູ່ຖິ່ນແຫ່ງສວນຜັກ ທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກປູກໄວ້ອີກ. ຝູງສັຕ(ປ່າ)ເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຂົ້າໄປ ກິນຜັກໃນສວນຜັກຢ່າງລືມໂຕ ເມື່ອເຂົ້າໄປກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ຄວາມລະຫຼວມໃຈ) ເມື່ອເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອປະມາດ ກໍເປັນສັຕທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕພວກທີສອງນັ້ນ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກກໍາມື ແຫ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມ ຈໍາພວກທີສອງມາປຽບກັບຝູງສັຕ (ປ່າ) ຈໍາພວກທີສອງດັ່ງນີ້ວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສອງ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາເວັ້ນຈາກໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນການບໍລິໂພກເຫຍື່ອ ໂດຍປະການທັງປວງເສຍ ເວັ້ນຈາກໂພຊະນະທີ່ອັນຕະລາຍແລ້ວ ເຂົ້າໄປອາໄສຢູ່ໃນກາງປ່າກັນເຖີ້ນ” ດັ່ງນີ້. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ເວັ້ນຈາກໂລກາມິດສະ ອັນເປັນ ເໝືອນການບໍລິໂພກເຫຍື່ອ ໂດຍປະການທັງປວງ ເວັ້ນໂພຊະນະທີ່ອັນຕະລາຍ ພາກັນ ເຂົ້າໄປຢູ່ກາງປ່າແລ້ວ. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ເປັນຜູ້ມີຜັກສາກະເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຜັກສາມາກະເປັນອາຫາຣແດ່ ມີໝາກເດືອຍເປັນອາຫາຣແດ່ ມີເປືອກໄມ້ເປັນອາຫາຣແດ່ ມີສາຫຼ່າຍເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຮໍາເປັນອາຫາຣແດ່ ມີເຂົ້າຕັງເປັນອາຫາຣແດ່ ມີໄນຜັກກາດເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຫຍ້າເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຂີ້ງົວເປັນອາຫາຣແດ່ ມີເຫງົ້າໄມ້ແລະໝາກໄມ້ໃນປ່າເປັນອາຫາຣ
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໒໙
ຍັງອັຕຕະພາບໃຫ້ເປັນໄປ ເປັນຜູ້ບໍລິໂພກໝາກຜົລຕາມທີ່ມີຢູ່ໂດຍທັມມະຊາດ ; ຄັນເຖິງເດືອນສຸດທ້າຍແຫ່ງລະດູຮ້ອນ ເປັນເວລາທີ່ໝົດຜັກ ໝົດຫຍ້າ ໝົດນໍ້າ ຮ່າງກາຍກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອມີຮ່າງກາຍຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ກໍາລັງເຮື່ອແຮງກໍໝົດໄປ ເມື່ອກໍາລັງເຮື່ອແຮງໝົດໄປ ເຈໂຕວິມຸຕຕິກໍເສື່ອມ ເມື່ອເຈໂຕວິມຸຕຕິເສື່ອມ ກໍຢ້ອນກັບມາຫາໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນກັບສວນຜັກອັນມາຣປູກໄວ້ເຫຼົ່ານັ້ນອີກ. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຄັນເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ຄັນມົວເມົາຢູ່ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດແລ້ວ ກໍເປັນຜູ້ທີ່ມາຣ ຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈໃນໂລກາມິດສະ ອັນເປັນເໝືອນສວນຜັກຂອງມາຣນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມແມ່ນວ່າພວກທີສອງນີ້ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກອິດທານຸພາບແຫ່ງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມພວກທີສອງນີ້ວ່າ ມີອຸປະມາເໝືອນຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສອງນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
໓. ເມື່ອໄຂວ່ເຂວໄປຕິດບ້ວງທິຕຖິ
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມ ຊຶ່ງປຽບກັນໄດ້ກັບສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສາມ ສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສັຕປ່າຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ແລະຈໍາພວກທີສອງໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າແນວໃດ ເຮົາອາໄສບ່ອນຈອບລີ້ຢູ່ໃກ້ໆສວນຜັກ ຂອງເຈົ້າຂອງຜັກນັ້ນ ຄັນອາໄສບ່ອນຈອບລີ້ຢູ່ໃກ້ໆ ສວນຜັກນັ້ນ ແລ້ວ ກໍບໍ່ເຂົ້າໄປກິນຜັກນັ້ນຢ່າງລືມໂຕ ເມື່ອບໍ່ເຂົ້າໄປກິນຢ່າງລືມໂຕຢູ່ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ຄວາມລະຫຼວມໃຈ) ເມື່ອບໍ່ເຫຼີງໃຈ(ລະຫຼວມໃຈ)ຢູ່ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມບໍ່ປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດ ກໍບໍ່ເປັນສັຕທີ່ໃຜໆ ຈະຍ່ອມເຮັດອັນໃດໆ ໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກຂອງເຈົ້າຂອງຜັກນັ້ນ” ດັ່ງນີ້. ຝູງສັຕເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ).
໓໐ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ພິກຂຸ ທ. ! ຄວາມຄິດໄດ້ເກີດແກ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກກັບບໍລິວານເຫຼົ່ານັ້ນ ວ່າ “ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມເຫຼົ່ານີ້ ຄົງຈະມີເລ່ຫຼ່ຽມກົນໂກງ ເໝືອນມີລິດເປັນແທ້ ຝູງສັຕພວກທີສາມນີ້ ຄົງຈະເປັນສັຕພິເສດຊະນິດອື່ນເປັນແນ່ ມັນຈຶ່ງມາກິນຜັກທີ່ເຮົາປູກນີ້ໄດ້. ແລະເຮົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈການມາ ການໄປຂອງມັນ. ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາຕ້ອງລ້ອມຊຶ່ງບ່ອນນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວະຄຸຣະໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍ ເຮົາຄົງຈະໄດ້ເຫັນບ່ອນຈອບລີ້ ຂອງຝູງສັຕພວກທີສາມ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ” ດັ່ງນີ້. ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເຮັດການລ້ອມພື້ນທີ່ປູກຜັກນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວະຄຸຣະໃຫຍ່ໆ ທັງຫຼາຍແລ້ວ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຂອງສວນຜັກແລະບໍລິວານ ກໍຫາພົບບ່ອນຈອບລີ້ຂອງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕແມ່ນວ່າພວກທີສາມນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ພົ້ນໄປຈາກກໍາມືຂອງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມ ຈໍາພວກທີສາມມາປຽບກັບຝູງສັຕ(ປ່າ) ຈໍາພວກທີສາມ ດັ່ງນີ້ວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສາມ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງ ແລະທີສອງໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນ ວ່າ “ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາຈະອາໄສບ່ອນຈອບລີ້ຢູ່ໃກ້ໆ ໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງປຽບເໝືອນສວນຜັກຂອງມາຣ ຄັນອາໄສຢູ່ໃນບ່ອນຈອບລີ້ນັ້ນແລ້ວ ຈະບໍ່ເຂົ້າໄປບໍລິໂພກໂລກາມິດສະ ອັນເປັນເໝືອນສວນຜັກແຫ່ງມາຣນັ້ນຢ່າງລືມໂຕ ຄັນບໍ່ເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢ່າງລືມໂຕຢູ່ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ເມື່ອບໍ່ມົວເມົາຢູ່ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດຢູ່ ກໍເປັນຜູ້ທີ່ມາຣຈະຍ່ອມເຮັດຕາມຄວາມພໍໃຈບໍ່ໄດ້ ຢູ່ໃນໂລກາມິດສະ ອັນເປັນເໝືອນສວນຜັກແຫ່ງມາຣນັ້ນ” ດັ່ງນີ້. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍໄດ້ປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ) ; ກໍແຕ່ວ່າ ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເປັນຜູ້ມີທິຕຖິ ຂຶ້ນມາແລ້ວ ເຊັ່ນນີ້ວ່າ “ໂລກທ່ຽງ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ໂລກບໍ່ທ່ຽງ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ;
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໓໑
ວ່າ “ໂລກມີທີ່ສຸດ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ໂລກບໍ່ມີທີ່ສຸດ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຊີວະກໍອັນນັ້ນສຣີຣະກໍອັນນັ້ນ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຊີວະກໍອັນອື່ນ ສຣີຣະກໍອັນອື່ນ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມມີອີກ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມບໍ່ມີອີກ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມມີອີກກໍມີ ບໍ່ມີອີກກໍມີ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມມີອີກກໍບໍ່ແມ່ນ ບໍ່ມີອີກກໍບໍ່ແມ່ນ” ດັ່ງນີ້ແດ່. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມແມ່ນວ່າພວກທີສາມນີ້ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກອິດທານຸພາບແຫ່ງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມພວກທີສາມນີ້ ວ່າມີອຸປະມາເໝືອນ ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
໔. ເມື່ອພົ້ນຈາກບ້ວງ
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ ຊຶ່ງປຽບກັນໄດ້ກັບສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສີ່ສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສັຕພວກທີໜຶ່ງ ພວກທີສອງແລະພວກທີສາມໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າແນວໃດ ເຮົາອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນຊຶ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານໄປບໍ່ເຖິງ ຄັນອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນຊຶ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍຣິວານໄປບໍ່ເຖິງ ຈະບໍ່ລືມໂຕເຂົ້າໄປກິນຜັກ ທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກປູກ ຈະບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ເມື່ອບໍ່ເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ຈະບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດແລ້ວ ກໍບໍ່ເປັນສັຕທີ່ໃຜໆ ຍ່່ອມເຮັດອັນໃດໆໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກຂອງເຈົ້າຂອງຜັກນັ້ນ. ຝູງສັຕເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ). ພິກຂຸ ທ. ! ຄວາມຄິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກກັບບໍຣິວານເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ “ຝູງສັຕພວກທີສີ່ເຫຼົ່ານີ້ ຄົງຈະມີເລ່ຫຼ່ຽມກົນໂກງເໝືອນມີລິດເປັນແທ້ ຝູງສັຕພວກທີສີ່ນີ້ ຄົງຈະເປັນສັຕພິເສດຊະນິດອື່ນເປັນແທ້
໓໒ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ມັນຈຶ່ງມາກິນຜັກທີ່ເຮົາປູກນີ້ໄດ້, ແລະເຮົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈການມາ ການໄປຂອງມັນ. ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາຕ້ອງລ້ອມຊຶ່ງບ່ອນນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວາຄຸຣະໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍ ເຮົາຄົງຈະໄດ້ເຫັນບ່ອນຈອບລີ້ ຂອງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ” ດັ່ງນີ້. ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຮັດການລ້ອມພື້ນທີ່ປູກຜັກນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວາຄຸຣະໃຫຍ່ໆ ທັງຫຼາຍແລ້ວ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານບໍ່ໄດ້ພົບບ່ອນຈອບລີ້ ຂອງຝູງສັຕພວກທີສີ່ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ. ພິກຂຸ ທ. ! ຄວາມຄິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານວ່າ “ຖ້າເຮົາເຮັດຝູງສັຕພວກທີສີ່ ໃຫ້ແຕກຕື່ນແລ້ວ ມັນກໍຈະເຮັດໃຫ້ຝູງອື່ນແຕກຕື່ນດ້ວຍ ດ້ວຍການເຮັດດັ່ງນີ້ ຝູງສັຕທັງປວງກໍຜ່າຍໜີ (ເລີກຮ້າງ) ໄປຈາກຜັກທີ່ເຮົາປູກໄວ້ ຖ້າຈັ່ງໃດເຮົາຕ້ອງຕັ້ງຄວາມພະຍາຍາມ ເຈາະຈົງ (ສ້າງຄວາມແຕກຕື່ນ) ແກ່ສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່” ດັ່ງນີ້. ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານ ໄດ້ຕັ້ງຄວາມພະຍາຍາມ ເຈາະຈົງ (ສ້າງຄວາມແຕກຕື່ນ) ແກ່ຝູງສັຕພວກທີສີ່ແລ້ວ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕພວກທີສີ່ນັ້ນ ກໍພົ້ນໄປຈາກກໍາມືຂອງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີ່ສີ່ ມາປຽບກັບຝູງສັຕ(ປ່າ) ຈໍາພວກທີ່ສີ່ ດັ່ງນີ້ວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມພວກທີສີ່ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງ ທີສອງ ແລະທີສາມໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນຊຶ່ງມາຣ ແລະບໍຣິວານຂອງມາຣໄປບໍ່ເຖິງ ຄັນອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນແລ້ວ ຈະບໍ່ລືມໂຕເຂົ້າໄປບໍລິໂພກໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນສວນຜັກ ທີ່ມາຣປູກໄວ້ ເມື່ອບໍ່ລືມໂຕເຂົ້າໄປກິນ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ເມື່ອບໍ່ມົວເມົາ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດ ກໍຈະເປັນຜູ້ທີ່ມາຣ ບໍ່ອາດເຮັດອັນໃດໆໄດ້ ຕາມຄວາມພໍໃຈໃນໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນ ເໝືອນສວນຜັກທີ່ມາຣປູກໄວ້” ດັ່ງນີ້.
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໓໓
ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍໄດ້ປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ). ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມພວກທີສີ່ນີ້ ກໍພົ້ນໄປຈາກອິດທານຸພາບຂອງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມ ພວກທີສີ່ນີ້ ວ່າມີອຸປະມາເໝືອນຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ ນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣແລະບໍຣິວານຂອງມາຣໄປບໍ່ເຖິງ ນັ້ນ ເປັນແນວໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ໃນກໍລະນີນີ້ ຄື ພິກຂຸເພາະສະງັດຈາກກາມ ແລະອະກຸສົລທັມທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງປະຖົມມະຊານ ອັນມີວິຕົກວິຈາຣ ມີປີຕິແລະສຸຂ ອັນເກີດແຕ່ວິເວກແລ້ວແລຢູ່. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ.
ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງການບັນລຸ ທຸຕິຢະຊານ-ຕະຕິຢະຊານ-ຈະຕຸຕຖະຊານ-ອາກາສານັນຈາຢະຕະນະ-ວິນຍານັນຈາຢະຕະນະ-ອາກິນຈັນຍາຢະຕະນະ-ເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ວ່າເປັນຖິ່ນຊຶ່ງມາຣໄປບໍ່ເຖິງ ໂດຍນັຍດຽວກັນກັບການບັນລຸປະຖົມມະຊານເປັນລໍາດັບໄປ, ຈົນວ່າເຖິງສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດ ໂດຍຂໍ້ຄວາມສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ : ພິກຂຸກ້າວຜ່ານເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ໂດຍປະການທັງປວງ ເຂົ້າເຖິງຊຶ່ງສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດແລ້ວແລຢູ່ ແລະເພາະເຫັນແລ້ວດ້ວຍປັນຍາ ອາສະວະທັງຫຼາຍຂອງເຂົາກໍດັບສິ້ນໄປຮອບ. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ ໄດ້ຂ້າມພົ້ນແລ້ວຊຶ່ງຕັນຫາໃນໂລກ, ດັ່ງນີ້ແລ.
(ຄໍາວ່າ “ເຫັນແລ້ວດ້ວຍປັນຍາ” ໃນບ່ອນນີ້ຄືເຫັນທຸກຂ໌, ເຫຕໃຫ້ເກີດແຫ່ງທຸກຂ໌, ຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ແລະເຫັນອາສະວະ, ເຫຕໃຫ້ເກີດອາສະວະ, ຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງອາສະວະ, ທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງອາສະວະ, ຈົນເປັນຜູ້ດັບສິ້ນອາສະວະ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ການພົ້ນຈາກບ້ວງ”,)
- ມູ. ມ. ໑໒/໒໙໘-໓໑໑/໓໐໑-໓໑໑.
໓໔ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ຍັງມີພວກບໍລິໂພກກາມໂດຍບໍ່ຈົມກາມ
ພິກຂຸ ທ. ! ກາມະຄຸນເຫຼົ່ານີ້ມີຫ້າຢ່າງ. ຫ້າຢ່າງເປັນແນວໃດໜໍ ? ຫ້າຢ່າງຄື ຮູບທີ່ເຫັນດ້ວຍຕາ, ສຽງທີ່ຟັງດ້ວຍຫູ, ກິ່ນທີ່ດົມດ້ວຍດັງ, ຣົສທີ່ຊີມດ້ວຍລີ້ນ, ແລະໂຜຕຖັພພະທີ່ສັມຜັສດ້ວຍຜິວກາຍ, ອັນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າປາຖະໜາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ມີລັກສະນະໜ້າຮັກ ເປັນທີ່ເຂົ້າໄປຕັ້ງອາໄສຢູ່ແຫ່ງຄວາມໃຄ່ ເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມກໍາໜັດ. ພິກຂຸ ທ. ! ກາມະຄຸນ ຫ້າຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ແລ.
ພິກຂຸ ທ. ! ຊົນເຫຼົ່າໃດ ຈະເປັນສະມະນະຫຼືພຣາມກໍຕາມ ຕິດອົກຕິດໃຈສະຢົບຢູ່ ເມົາໝົກຢູ່ ໃນກາມະຄຸນຫ້າຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ບໍ່ມອງເຫັນສ່ວນທີ່ເປັນໂທດ ບໍ່ເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ່ມແຈ້ງໃນອຸບາຍ ເປັນເຄື່ອງອອກໄປຈາກທຸກຂ໌ ເຮັດການບໍລິໂພກ ກາມະຄຸນທັງຫ້ານັ້ນຢູ່ ; ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນຄົນທັງຫຼາຍຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ແລ້ວແຕ່ມາຣຜູ້ມີບາບ ຕ້ອງການຈະເຮັດຕາມລໍາພັງໃຈເຊັ່ນໃດ ດັ່ງນີ້. ພິກຂຸ ທ. ! ປຽບໄດ້ດັ່ງສັຕປ່າທີ່ຖືກບ້ວງ ນອນເຕັງຢູ່ເທິງກອງບ້ວງ ໃນລັກສະນະທີ່ໃຜໆ ຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ມັນຈະເຖິງຊຶ່ງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ເປັນໄປຕາມຄວາມປະສົງ ຂອງນາຍພານທຸກປະການ, ເມື່ອນາຍພານມາເຖິງເຂົ້າ ມັນຈະໜີໄປໃສບໍ່ພົ້ນເລີຍ ດັ່ງນີ້, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! ສ່ວນຊົນເຫຼົ່າໃດ ຈະເປັນສະມະນະຫຼືພຣາມກໍຕາມ ບໍ່ຕິດໃຈ ບໍ່ສະຢົບຢູ່ ບໍ່ເມົາໝົກຢູ່ ໃນກາມະຄຸນຫ້າເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ມອງເຫັນສ່ວນທີ່ເປັນໂທດຢູ່ເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ່ມແຈ້ງ ໃນອຸບາຍເປັນເຄື່ອງອອກໄປຈາກທຸກຂ໌ ບໍລິໂພກກາມະຄຸນທັງຫ້ານັ້ນຢູ່ ; ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນຄົນທັງຫຼາຍຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ເຊັ່ນນີ້ວ່າ ເປັນຜູ້ບໍ່ເຖິງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງມາຣຜູ້ມີບາບ ແຕ່ຢ່າງໃດ ດັ່ງນີ້.
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໓໕
ພິກຂຸ ທ. ! ປຽບເໝືອນສັຕປ່າໂຕທີ່ບໍ່ຖືກບ້ວງ ແມ່ນວ່ານອນເຕັງຢູ່ເທິງກອງບ້ວງ ມັນກໍເປັນສັຕທີ່ໃຜໆຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເປັນສັຕທີ່ບໍ່ເຖິງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງນາຍພານແຕ່ຢ່າງໃດ, ເມື່ອພານມາເຖິງເຂົ້າ ມັນຈະຫຼີກໜີໄປໄດ້ຕາມທີ່ຕ້ອງການ ດັ່ງນີ້, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! (ອີກຢ່າງໜຶ່ງ) ປຽບເໝືອນສັຕປ່າ ທ່ຽວໄປໃນປ່າກ້ວາງ ຍ່າງຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ຢືນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ໝູບຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ນອນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ. ເພາະເຫຕໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕວ່າ ສັຕປ່ານັ້ນຍັງບໍ່ມາສູ່ແລວແຫ່ງຈັກຂຸຂອງພານ, ຂໍ້ນີ້ເຊັ່ນໃດ ; ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸກໍເຊັ່ນນັ້ນເໝືອນກັນ : ສະງັດແລ້ວຈາກກາມ ແລະອະກຸສົລທັມທັງຫຼາຍ ເຂົ້າເຖິງຊຶ່ງປະຖົມມະຊານ ອັນມີວິຕົກວິຈາຣ ມີປີຕິແລະສຸຂອັນເກີດແຕ່ວິເວກແລ້ວແລຢູ່. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນທີ່ມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ.
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງການບັນລຸ ທຸຕິຢະຊານ-ຕະຕິຢະຊານ-ຈະຕຸຕຖະຊານ-ອາກາສານັນຈາຢະຕະນະ-ວິນຍານັນຈາຢະຕະນະ-ອາກິນຈັນຍາຢະຕະນະ-ເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ໂດຍນັຍດຽວກັນກັບການບັນລຸປະຖົມມະຊານ ເປັນລໍາດັບໄປ, ຈົນວ່າເຖິງສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດ ໂດຍຂໍ້ຄວາມສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ : ພິກຂຸກ້າວຜ່ານເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ໂດຍປະການທັງປວງ ເຂົ້າເຖິງຊຶ່ງ ສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດ ແລ້ວແລຢູ່. ອັນໜຶ່ງເພາະເຫັນແລ້ວດ້ວຍປັນຍາ ອາສະວະທັງຫຼາຍຂອງເຂົາກໍດັບສິ້ນໄປຮອບ. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ, ໄດ້ຂ້າມພົ້ນແລ້ວຊຶ່ງຕັນຫາໃນໂລກ. ພິກຂຸນັ້ນຢືນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ຍ່າງຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ນັ່ງຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ນອນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ;
ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ເພາະເຫຕໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕວ່າ ພິກຂຸນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມາສູ່ຄອງແຫ່ງອໍານາດຂອງມາຣຜູ້ມີບາບ, ດັ່ງນີ້ແລ.
- ມູ. ມ. ໑໒/໓໓໓-໓໓໕/໓໒໗-໓໒໘.
໑. ເມື່ອຈົມຢູ່ໃນກາມຕາມປົກກະຕິ
ພິກຂຸ ທ. ! ຊາວສວນຜັກ ບໍ່ໄດ້ປູກຜັກດ້ວຍຄິດວ່າ “ສັຕໃນປ່າທັງຫຼາຍຈະໄດ້ກິນຜັກທີ່ເຮົາປູກນີ້ແລ້ວ ຈະໄດ້ມີອາຍຸຍືນ ຮູບຮ່າງສວຍງາມ ມີຊີວິຕຢູ່ໄດ້ຍືນຍາວ” ດັ່ງນີ້ ; ແຕ່ໄດ້ຄິດດັ່ງນີ້ວ່າ “ຝູງຄະນາເນື້ອໃນປ່າທັງຫຼາຍ ຈະເຂົ້າມາສູ່ສວນຜັກອັນເຮົາປູກແລ້ວ ກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຄັນເຂົ້າມາກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຈະເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ຄວາມລະຫຼວມໃຈ) ຄັນເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ຢູ່ ຈະເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດແລ້ວ ຈະເປັນສັຕທີ່ເຮົາຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກນັ້ນ” ດັ່ງນີ້.
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສັຕ(ປ່າ)ທັງຫຼາຍ ຝູງສັຕພວກທີໜຶ່ງ ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ສວນຜັກ ທີ່ຊາວສວນຜັກປູກໄວ້ ກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ເມື່ອເຂົ້າໄປກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ຄັນເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ແລ້ວກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດແລ້ວ ກໍເປັນສັຕທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີໜຶ່ງ ເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກກໍາມືແຫ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໒໗
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມ ຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ມາປຽບກັນກັບຝູງສັຕ (ປ່າ) ຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງ ໄດ້ ເຂົ້າໄປສູ່ໂລກາມິດສະເຫຼົ່າພຸ້ນ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນກັບສວນຜັກ ອັນມາຣປູກໄວ້ ບໍລິໂພກ ຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຄັນເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ຄັນມົວ ເມົາຢູ່ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດຢູ່ ກໍເປັນຜູ້ທີ່ມາຣຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນກັບສວນຜັກແຫ່ງມາຣນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງນີ້ ຈຶ່ງບໍ່ພົ້ນໄປໄດ້ຈາກອິດທານຸພາບແຫ່ງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມ ພວກທີໜຶ່ງນີ້ວ່າ ມີອຸປະມາ ເໝືອນຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີໜຶ່ງນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! ອຸປະມານີ້ ມີເພື່ອໃຫ້ຮູ້ເນື້ອຄວາມນັ້ນ : ຄໍາວ່າ “ສວນຜັກ” ນັ້ນເປັນຊື່ແຫ່ງກາມະຄຸນທັງຫ້າ. ຄໍາວ່າ “ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ” ນັ້ນເປັນຊື່ຂອງມາຣຜູ້ມີບາບ. ຄໍາວ່າ “ພວກພ້ອງຂອງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ” ນັ້ນເປັນຊື່ຂອງບໍຣິສັດແຫ່ງມາຣ. ຄໍາວ່າ “ຝູງສັຕ(ປ່າ)” ນັ້ນເປັນຊື່ຂອງສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ. (ຄວາມໄຂອຸປະມານີ້ ຕຣັດໄວ້ຕອນກາງຂອງພຣະສູຕ ທີ່ຕຣັດເລື່ອງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ຈົບລົງ ໃນບ່ອນນີ້ ໄດ້ຍົກເອົາມາໄວ້ຕອນຕົ້ນເຊັ່ນນີ້ ເພື່ອສະດວກແກ່ການສຶກສາຍິ່ງຂຶ້ນ).
໒. ເມື່ອຈົມກາມຄັ້ງທີສອງ
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງຝູງສັຕ(ປ່າ)ຈໍາພວກທີສອງ ຊຶ່ງປຽບກັນໄດ້ກັບສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສອງວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສອງ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສັຕ(ປ່າ)ຈໍາພວກທີໜຶ່ງໂດຍປະການ ທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າແນວໃດ ເຮົາເວັ້ນການກິນຜັກ ຊຶ່ງເປັນໂພຊະນະ
໒໘ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ອັນຕະລາຍເຫຼົ່ານີ້ໂດຍປະການທັງປວງເສຍ ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນກາງປ່າກັນເຖີ້ນ” ດັ່ງນີ້. ສັຕເຫຼົ່ານັ້ນ ເວັ້ນການກິນຜັກ ຊຶ່ງເປັນໂພຊະນະອັນຕະລາຍເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນກາງປ່າແລ້ວ ; ຄັນເຖິງເດືອນສຸດທ້າຍແຫ່ງລະດູຮ້ອນ ເປັນເວລາທີ່ໝົດຫຍ້າແລະນໍ້າ ຮ່າງກາຍກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອມີຮ່າງກາຍຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ກໍາລັງອັນແຂງແຮງກໍໝົດໄປ ເມື່ອກໍາລັງອັນແຂງແຮງ ໝົດໄປ ກໍຢ້ອນກັບມາສູ່ຖິ່ນແຫ່ງສວນຜັກ ທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກປູກໄວ້ອີກ. ຝູງສັຕ(ປ່າ)ເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຂົ້າໄປ ກິນຜັກໃນສວນຜັກຢ່າງລືມໂຕ ເມື່ອເຂົ້າໄປກິນຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ຄວາມລະຫຼວມໃຈ) ເມື່ອເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອປະມາດ ກໍເປັນສັຕທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕພວກທີສອງນັ້ນ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກກໍາມື ແຫ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມ ຈໍາພວກທີສອງມາປຽບກັບຝູງສັຕ (ປ່າ) ຈໍາພວກທີສອງດັ່ງນີ້ວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສອງ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາເວັ້ນຈາກໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນການບໍລິໂພກເຫຍື່ອ ໂດຍປະການທັງປວງເສຍ ເວັ້ນຈາກໂພຊະນະທີ່ອັນຕະລາຍແລ້ວ ເຂົ້າໄປອາໄສຢູ່ໃນກາງປ່າກັນເຖີ້ນ” ດັ່ງນີ້. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ເວັ້ນຈາກໂລກາມິດສະ ອັນເປັນ ເໝືອນການບໍລິໂພກເຫຍື່ອ ໂດຍປະການທັງປວງ ເວັ້ນໂພຊະນະທີ່ອັນຕະລາຍ ພາກັນ ເຂົ້າໄປຢູ່ກາງປ່າແລ້ວ. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ເປັນຜູ້ມີຜັກສາກະເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຜັກສາມາກະເປັນອາຫາຣແດ່ ມີໝາກເດືອຍເປັນອາຫາຣແດ່ ມີເປືອກໄມ້ເປັນອາຫາຣແດ່ ມີສາຫຼ່າຍເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຮໍາເປັນອາຫາຣແດ່ ມີເຂົ້າຕັງເປັນອາຫາຣແດ່ ມີໄນຜັກກາດເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຫຍ້າເປັນອາຫາຣແດ່ ມີຂີ້ງົວເປັນອາຫາຣແດ່ ມີເຫງົ້າໄມ້ແລະໝາກໄມ້ໃນປ່າເປັນອາຫາຣ
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໒໙
ຍັງອັຕຕະພາບໃຫ້ເປັນໄປ ເປັນຜູ້ບໍລິໂພກໝາກຜົລຕາມທີ່ມີຢູ່ໂດຍທັມມະຊາດ ; ຄັນເຖິງເດືອນສຸດທ້າຍແຫ່ງລະດູຮ້ອນ ເປັນເວລາທີ່ໝົດຜັກ ໝົດຫຍ້າ ໝົດນໍ້າ ຮ່າງກາຍກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອມີຮ່າງກາຍຈ່ອຍຜອມຢ່າງຍິ່ງ ກໍາລັງເຮື່ອແຮງກໍໝົດໄປ ເມື່ອກໍາລັງເຮື່ອແຮງໝົດໄປ ເຈໂຕວິມຸຕຕິກໍເສື່ອມ ເມື່ອເຈໂຕວິມຸຕຕິເສື່ອມ ກໍຢ້ອນກັບມາຫາໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນກັບສວນຜັກອັນມາຣປູກໄວ້ເຫຼົ່ານັ້ນອີກ. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ຄັນເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢູ່ຢ່າງລືມໂຕ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ຄັນມົວເມົາຢູ່ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ຄັນປະມາດແລ້ວ ກໍເປັນຜູ້ທີ່ມາຣ ຍ່ອມເຮັດໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈໃນໂລກາມິດສະ ອັນເປັນເໝືອນສວນຜັກຂອງມາຣນັ້ນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມແມ່ນວ່າພວກທີສອງນີ້ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກອິດທານຸພາບແຫ່ງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມພວກທີສອງນີ້ວ່າ ມີອຸປະມາເໝືອນຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສອງນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
໓. ເມື່ອໄຂວ່ເຂວໄປຕິດບ້ວງທິຕຖິ
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມ ຊຶ່ງປຽບກັນໄດ້ກັບສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສາມ ສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສັຕປ່າຈໍາພວກທີໜຶ່ງ ແລະຈໍາພວກທີສອງໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າແນວໃດ ເຮົາອາໄສບ່ອນຈອບລີ້ຢູ່ໃກ້ໆສວນຜັກ ຂອງເຈົ້າຂອງຜັກນັ້ນ ຄັນອາໄສບ່ອນຈອບລີ້ຢູ່ໃກ້ໆ ສວນຜັກນັ້ນ ແລ້ວ ກໍບໍ່ເຂົ້າໄປກິນຜັກນັ້ນຢ່າງລືມໂຕ ເມື່ອບໍ່ເຂົ້າໄປກິນຢ່າງລືມໂຕຢູ່ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ຄວາມລະຫຼວມໃຈ) ເມື່ອບໍ່ເຫຼີງໃຈ(ລະຫຼວມໃຈ)ຢູ່ ກໍເຖິງຊຶ່ງຄວາມບໍ່ປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດ ກໍບໍ່ເປັນສັຕທີ່ໃຜໆ ຈະຍ່ອມເຮັດອັນໃດໆ ໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກຂອງເຈົ້າຂອງຜັກນັ້ນ” ດັ່ງນີ້. ຝູງສັຕເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ).
໓໐ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ພິກຂຸ ທ. ! ຄວາມຄິດໄດ້ເກີດແກ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກກັບບໍລິວານເຫຼົ່ານັ້ນ ວ່າ “ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມເຫຼົ່ານີ້ ຄົງຈະມີເລ່ຫຼ່ຽມກົນໂກງ ເໝືອນມີລິດເປັນແທ້ ຝູງສັຕພວກທີສາມນີ້ ຄົງຈະເປັນສັຕພິເສດຊະນິດອື່ນເປັນແນ່ ມັນຈຶ່ງມາກິນຜັກທີ່ເຮົາປູກນີ້ໄດ້. ແລະເຮົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈການມາ ການໄປຂອງມັນ. ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາຕ້ອງລ້ອມຊຶ່ງບ່ອນນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວະຄຸຣະໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍ ເຮົາຄົງຈະໄດ້ເຫັນບ່ອນຈອບລີ້ ຂອງຝູງສັຕພວກທີສາມ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ” ດັ່ງນີ້. ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເຮັດການລ້ອມພື້ນທີ່ປູກຜັກນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວະຄຸຣະໃຫຍ່ໆ ທັງຫຼາຍແລ້ວ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຂອງສວນຜັກແລະບໍລິວານ ກໍຫາພົບບ່ອນຈອບລີ້ຂອງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕແມ່ນວ່າພວກທີສາມນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ພົ້ນໄປຈາກກໍາມືຂອງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມ ຈໍາພວກທີສາມມາປຽບກັບຝູງສັຕ(ປ່າ) ຈໍາພວກທີສາມ ດັ່ງນີ້ວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສາມ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງ ແລະທີສອງໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນ ວ່າ “ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາຈະອາໄສບ່ອນຈອບລີ້ຢູ່ໃກ້ໆ ໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງປຽບເໝືອນສວນຜັກຂອງມາຣ ຄັນອາໄສຢູ່ໃນບ່ອນຈອບລີ້ນັ້ນແລ້ວ ຈະບໍ່ເຂົ້າໄປບໍລິໂພກໂລກາມິດສະ ອັນເປັນເໝືອນສວນຜັກແຫ່ງມາຣນັ້ນຢ່າງລືມໂຕ ຄັນບໍ່ເຂົ້າໄປບໍລິໂພກຢ່າງລືມໂຕຢູ່ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ເມື່ອບໍ່ມົວເມົາຢູ່ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດຢູ່ ກໍເປັນຜູ້ທີ່ມາຣຈະຍ່ອມເຮັດຕາມຄວາມພໍໃຈບໍ່ໄດ້ ຢູ່ໃນໂລກາມິດສະ ອັນເປັນເໝືອນສວນຜັກແຫ່ງມາຣນັ້ນ” ດັ່ງນີ້. ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍໄດ້ປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ) ; ກໍແຕ່ວ່າ ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເປັນຜູ້ມີທິຕຖິ ຂຶ້ນມາແລ້ວ ເຊັ່ນນີ້ວ່າ “ໂລກທ່ຽງ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ໂລກບໍ່ທ່ຽງ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ;
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໓໑
ວ່າ “ໂລກມີທີ່ສຸດ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ໂລກບໍ່ມີທີ່ສຸດ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຊີວະກໍອັນນັ້ນສຣີຣະກໍອັນນັ້ນ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຊີວະກໍອັນອື່ນ ສຣີຣະກໍອັນອື່ນ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມມີອີກ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມບໍ່ມີອີກ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມມີອີກກໍມີ ບໍ່ມີອີກກໍມີ” ດັ່ງນີ້ແດ່ ; ວ່າ “ຕະຖາຄົຕພາຍຫຼັງແຕ່ຕາຍແລ້ວຍ່ອມມີອີກກໍບໍ່ແມ່ນ ບໍ່ມີອີກກໍບໍ່ແມ່ນ” ດັ່ງນີ້ແດ່. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມແມ່ນວ່າພວກທີສາມນີ້ ກໍບໍ່ພົ້ນໄປຈາກອິດທານຸພາບແຫ່ງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມພວກທີສາມນີ້ ວ່າມີອຸປະມາເໝືອນ ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສາມນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
໔. ເມື່ອພົ້ນຈາກບ້ວງ
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ ຊຶ່ງປຽບກັນໄດ້ກັບສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີສີ່ສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສັຕພວກທີໜຶ່ງ ພວກທີສອງແລະພວກທີສາມໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າແນວໃດ ເຮົາອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນຊຶ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານໄປບໍ່ເຖິງ ຄັນອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນຊຶ່ງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍຣິວານໄປບໍ່ເຖິງ ຈະບໍ່ລືມໂຕເຂົ້າໄປກິນຜັກ ທີ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກປູກ ຈະບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ເມື່ອບໍ່ເຫຼີງໃຈ (ລະຫຼວມໃຈ) ຈະບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດແລ້ວ ກໍບໍ່ເປັນສັຕທີ່ໃຜໆ ຍ່່ອມເຮັດອັນໃດໆໄດ້ຕາມຄວາມພໍໃຈ ໃນສວນຜັກຂອງເຈົ້າຂອງຜັກນັ້ນ. ຝູງສັຕເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ). ພິກຂຸ ທ. ! ຄວາມຄິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກກັບບໍຣິວານເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ “ຝູງສັຕພວກທີສີ່ເຫຼົ່ານີ້ ຄົງຈະມີເລ່ຫຼ່ຽມກົນໂກງເໝືອນມີລິດເປັນແທ້ ຝູງສັຕພວກທີສີ່ນີ້ ຄົງຈະເປັນສັຕພິເສດຊະນິດອື່ນເປັນແທ້
໓໒ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ມັນຈຶ່ງມາກິນຜັກທີ່ເຮົາປູກນີ້ໄດ້, ແລະເຮົາກໍບໍ່ເຂົ້າໃຈການມາ ການໄປຂອງມັນ. ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາຕ້ອງລ້ອມຊຶ່ງບ່ອນນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວາຄຸຣະໃຫຍ່ໆທັງຫຼາຍ ເຮົາຄົງຈະໄດ້ເຫັນບ່ອນຈອບລີ້ ຂອງຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ” ດັ່ງນີ້. ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເຮັດການລ້ອມພື້ນທີ່ປູກຜັກນັ້ນໂດຍຮອບ ດ້ວຍເຄື່ອງລ້ອມຊະນິດທັນດະວາຄຸຣະໃຫຍ່ໆ ທັງຫຼາຍແລ້ວ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານບໍ່ໄດ້ພົບບ່ອນຈອບລີ້ ຂອງຝູງສັຕພວກທີສີ່ ອັນເປັນບ່ອນຊຶ່ງມັນແອບເຂົ້າມາກິນ. ພິກຂຸ ທ. ! ຄວາມຄິດໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານວ່າ “ຖ້າເຮົາເຮັດຝູງສັຕພວກທີສີ່ ໃຫ້ແຕກຕື່ນແລ້ວ ມັນກໍຈະເຮັດໃຫ້ຝູງອື່ນແຕກຕື່ນດ້ວຍ ດ້ວຍການເຮັດດັ່ງນີ້ ຝູງສັຕທັງປວງກໍຜ່າຍໜີ (ເລີກຮ້າງ) ໄປຈາກຜັກທີ່ເຮົາປູກໄວ້ ຖ້າຈັ່ງໃດເຮົາຕ້ອງຕັ້ງຄວາມພະຍາຍາມ ເຈາະຈົງ (ສ້າງຄວາມແຕກຕື່ນ) ແກ່ສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່” ດັ່ງນີ້. ພິກຂຸ ທ. ! ເຈົ້າຂອງສວນຜັກ ແລະບໍລິວານ ໄດ້ຕັ້ງຄວາມພະຍາຍາມ ເຈາະຈົງ (ສ້າງຄວາມແຕກຕື່ນ) ແກ່ຝູງສັຕພວກທີສີ່ແລ້ວ. ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ຝູງສັຕພວກທີສີ່ນັ້ນ ກໍພົ້ນໄປຈາກກໍາມືຂອງເຈົ້າຂອງສວນຜັກ.
(ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄເຈົ້າ ໄດ້ຊົງຍົກເອົາສະມະນະພຣາມຈໍາພວກທີ່ສີ່ ມາປຽບກັບຝູງສັຕ(ປ່າ) ຈໍາພວກທີ່ສີ່ ດັ່ງນີ້ວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ບັນດາສະມະນະພຣາມທັງຫຼາຍ ສະມະນະພຣາມພວກທີສີ່ (ຮູ້ຄວາມວິນາດຂອງສະມະນະພຣາມພວກທີໜຶ່ງ ທີສອງ ແລະທີສາມໂດຍປະການທັງປວງແລ້ວ) ມາຄິດກັນວ່າ “ຖ້າຈັ່ງໃດ ເຮົາອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນຊຶ່ງມາຣ ແລະບໍຣິວານຂອງມາຣໄປບໍ່ເຖິງ ຄັນອາໄສຈອບລີ້ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນແລ້ວ ຈະບໍ່ລືມໂຕເຂົ້າໄປບໍລິໂພກໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນເໝືອນສວນຜັກ ທີ່ມາຣປູກໄວ້ ເມື່ອບໍ່ລືມໂຕເຂົ້າໄປກິນ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມມົວເມົາ ເມື່ອບໍ່ມົວເມົາ ກໍບໍ່ເຖິງຊຶ່ງຄວາມປະມາດ ເມື່ອບໍ່ປະມາດ ກໍຈະເປັນຜູ້ທີ່ມາຣ ບໍ່ອາດເຮັດອັນໃດໆໄດ້ ຕາມຄວາມພໍໃຈໃນໂລກາມິດສະ ຊຶ່ງເປັນ ເໝືອນສວນຜັກທີ່ມາຣປູກໄວ້” ດັ່ງນີ້.
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໓໓
ສະມະນະພຣາມເຫຼົ່ານັ້ນ (ກໍໄດ້ປະພຶດເຮັດຕາມຄວາມຄິດນັ້ນ). ພິກຂຸ ທ. ! ດ້ວຍອາການດັ່ງນີ້ແລ ສະມະນະພຣາມພວກທີສີ່ນີ້ ກໍພົ້ນໄປຈາກອິດທານຸພາບຂອງມາຣ. ພິກຂຸ ທ. ! ເຮົາກ່າວສະມະນະພຣາມ ພວກທີສີ່ນີ້ ວ່າມີອຸປະມາເໝືອນຝູງສັຕ(ປ່າ)ພວກທີສີ່ ນັ້ນ, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣແລະບໍຣິວານຂອງມາຣໄປບໍ່ເຖິງ ນັ້ນ ເປັນແນວໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ໃນກໍລະນີນີ້ ຄື ພິກຂຸເພາະສະງັດຈາກກາມ ແລະອະກຸສົລທັມທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງເຂົ້າເຖິງປະຖົມມະຊານ ອັນມີວິຕົກວິຈາຣ ມີປີຕິແລະສຸຂ ອັນເກີດແຕ່ວິເວກແລ້ວແລຢູ່. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ.
ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງການບັນລຸ ທຸຕິຢະຊານ-ຕະຕິຢະຊານ-ຈະຕຸຕຖະຊານ-ອາກາສານັນຈາຢະຕະນະ-ວິນຍານັນຈາຢະຕະນະ-ອາກິນຈັນຍາຢະຕະນະ-ເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ວ່າເປັນຖິ່ນຊຶ່ງມາຣໄປບໍ່ເຖິງ ໂດຍນັຍດຽວກັນກັບການບັນລຸປະຖົມມະຊານເປັນລໍາດັບໄປ, ຈົນວ່າເຖິງສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດ ໂດຍຂໍ້ຄວາມສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ : ພິກຂຸກ້າວຜ່ານເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ໂດຍປະການທັງປວງ ເຂົ້າເຖິງຊຶ່ງສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດແລ້ວແລຢູ່ ແລະເພາະເຫັນແລ້ວດ້ວຍປັນຍາ ອາສະວະທັງຫຼາຍຂອງເຂົາກໍດັບສິ້ນໄປຮອບ. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ ໄດ້ຂ້າມພົ້ນແລ້ວຊຶ່ງຕັນຫາໃນໂລກ, ດັ່ງນີ້ແລ.
(ຄໍາວ່າ “ເຫັນແລ້ວດ້ວຍປັນຍາ” ໃນບ່ອນນີ້ຄືເຫັນທຸກຂ໌, ເຫຕໃຫ້ເກີດແຫ່ງທຸກຂ໌, ຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ແລະເຫັນອາສະວະ, ເຫຕໃຫ້ເກີດອາສະວະ, ຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງອາສະວະ, ທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງອາສະວະ, ຈົນເປັນຜູ້ດັບສິ້ນອາສະວະ ຊຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ການພົ້ນຈາກບ້ວງ”,)
- ມູ. ມ. ໑໒/໒໙໘-໓໑໑/໓໐໑-໓໑໑.
໓໔ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ຍັງມີພວກບໍລິໂພກກາມໂດຍບໍ່ຈົມກາມ
ພິກຂຸ ທ. ! ກາມະຄຸນເຫຼົ່ານີ້ມີຫ້າຢ່າງ. ຫ້າຢ່າງເປັນແນວໃດໜໍ ? ຫ້າຢ່າງຄື ຮູບທີ່ເຫັນດ້ວຍຕາ, ສຽງທີ່ຟັງດ້ວຍຫູ, ກິ່ນທີ່ດົມດ້ວຍດັງ, ຣົສທີ່ຊີມດ້ວຍລີ້ນ, ແລະໂຜຕຖັພພະທີ່ສັມຜັສດ້ວຍຜິວກາຍ, ອັນເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າປາຖະໜາ ໜ້າຮັກໃຄ່ ໜ້າພໍໃຈ ມີລັກສະນະໜ້າຮັກ ເປັນທີ່ເຂົ້າໄປຕັ້ງອາໄສຢູ່ແຫ່ງຄວາມໃຄ່ ເປັນທີ່ຕັ້ງແຫ່ງຄວາມກໍາໜັດ. ພິກຂຸ ທ. ! ກາມະຄຸນ ຫ້າຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ແລ.
ພິກຂຸ ທ. ! ຊົນເຫຼົ່າໃດ ຈະເປັນສະມະນະຫຼືພຣາມກໍຕາມ ຕິດອົກຕິດໃຈສະຢົບຢູ່ ເມົາໝົກຢູ່ ໃນກາມະຄຸນຫ້າຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ບໍ່ມອງເຫັນສ່ວນທີ່ເປັນໂທດ ບໍ່ເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ່ມແຈ້ງໃນອຸບາຍ ເປັນເຄື່ອງອອກໄປຈາກທຸກຂ໌ ເຮັດການບໍລິໂພກ ກາມະຄຸນທັງຫ້ານັ້ນຢູ່ ; ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນຄົນທັງຫຼາຍຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ແລ້ວແຕ່ມາຣຜູ້ມີບາບ ຕ້ອງການຈະເຮັດຕາມລໍາພັງໃຈເຊັ່ນໃດ ດັ່ງນີ້. ພິກຂຸ ທ. ! ປຽບໄດ້ດັ່ງສັຕປ່າທີ່ຖືກບ້ວງ ນອນເຕັງຢູ່ເທິງກອງບ້ວງ ໃນລັກສະນະທີ່ໃຜໆ ຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ມັນຈະເຖິງຊຶ່ງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ເປັນໄປຕາມຄວາມປະສົງ ຂອງນາຍພານທຸກປະການ, ເມື່ອນາຍພານມາເຖິງເຂົ້າ ມັນຈະໜີໄປໃສບໍ່ພົ້ນເລີຍ ດັ່ງນີ້, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! ສ່ວນຊົນເຫຼົ່າໃດ ຈະເປັນສະມະນະຫຼືພຣາມກໍຕາມ ບໍ່ຕິດໃຈ ບໍ່ສະຢົບຢູ່ ບໍ່ເມົາໝົກຢູ່ ໃນກາມະຄຸນຫ້າເຫຼົ່ານີ້ແລ້ວ ມອງເຫັນສ່ວນທີ່ເປັນໂທດຢູ່ເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ່ມແຈ້ງ ໃນອຸບາຍເປັນເຄື່ອງອອກໄປຈາກທຸກຂ໌ ບໍລິໂພກກາມະຄຸນທັງຫ້ານັ້ນຢູ່ ; ຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ອັນຄົນທັງຫຼາຍຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ເຊັ່ນນີ້ວ່າ ເປັນຜູ້ບໍ່ເຖິງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງມາຣຜູ້ມີບາບ ແຕ່ຢ່າງໃດ ດັ່ງນີ້.
ພາກນໍາ - ເລື່ອງຄວນຮູ້ກ່ອນກ່ຽວກັບຈະຕຸຣາຣິຢະສັຈຈະ ໓໕
ພິກຂຸ ທ. ! ປຽບເໝືອນສັຕປ່າໂຕທີ່ບໍ່ຖືກບ້ວງ ແມ່ນວ່ານອນເຕັງຢູ່ເທິງກອງບ້ວງ ມັນກໍເປັນສັຕທີ່ໃຜໆຍ່ອມເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າ ເປັນສັຕທີ່ບໍ່ເຖິງຄວາມວິນາດຈິບຫາຍ ໄປຕາມຄວາມປະສົງຂອງນາຍພານແຕ່ຢ່າງໃດ, ເມື່ອພານມາເຖິງເຂົ້າ ມັນຈະຫຼີກໜີໄປໄດ້ຕາມທີ່ຕ້ອງການ ດັ່ງນີ້, ເຊັ່ນໃດກໍເຊັ່ນນັ້ນ.
ພິກຂຸ ທ. ! (ອີກຢ່າງໜຶ່ງ) ປຽບເໝືອນສັຕປ່າ ທ່ຽວໄປໃນປ່າກ້ວາງ ຍ່າງຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ຢືນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ໝູບຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ນອນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ. ເພາະເຫຕໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕວ່າ ສັຕປ່ານັ້ນຍັງບໍ່ມາສູ່ແລວແຫ່ງຈັກຂຸຂອງພານ, ຂໍ້ນີ້ເຊັ່ນໃດ ; ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸກໍເຊັ່ນນັ້ນເໝືອນກັນ : ສະງັດແລ້ວຈາກກາມ ແລະອະກຸສົລທັມທັງຫຼາຍ ເຂົ້າເຖິງຊຶ່ງປະຖົມມະຊານ ອັນມີວິຕົກວິຈາຣ ມີປີຕິແລະສຸຂອັນເກີດແຕ່ວິເວກແລ້ວແລຢູ່. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນທີ່ມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ.
(ຕໍ່ໄປນີ້ ໄດ້ຕຣັດເຖິງການບັນລຸ ທຸຕິຢະຊານ-ຕະຕິຢະຊານ-ຈະຕຸຕຖະຊານ-ອາກາສານັນຈາຢະຕະນະ-ວິນຍານັນຈາຢະຕະນະ-ອາກິນຈັນຍາຢະຕະນະ-ເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ໂດຍນັຍດຽວກັນກັບການບັນລຸປະຖົມມະຊານ ເປັນລໍາດັບໄປ, ຈົນວ່າເຖິງສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດ ໂດຍຂໍ້ຄວາມສືບຕໍ່ໄປວ່າ :-)
ພິກຂຸ ທ. ! ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນອີກ : ພິກຂຸກ້າວຜ່ານເນວະສັນຍານາສັນຍາຢະຕະນະ ໂດຍປະການທັງປວງ ເຂົ້າເຖິງຊຶ່ງ ສັນຍາເວທະຢິຕະນິໂຣດ ແລ້ວແລຢູ່. ອັນໜຶ່ງເພາະເຫັນແລ້ວດ້ວຍປັນຍາ ອາສະວະທັງຫຼາຍຂອງເຂົາກໍດັບສິ້ນໄປຮອບ. ພິກຂຸ ທ. ! ພິກຂຸນີ້ ເຮົາກ່າວວ່າ ໄດ້ເຮັດມາຣໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາບອດ ບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ ກໍາຈັດເສຍແລ້ວຊຶ່ງຈັກຂຸແຫ່ງມາຣ ໄປແລ້ວສູ່ຖິ່ນຊຶ່ງມາຣຜູ້ມີບາບມອງບໍ່ເຫັນ, ໄດ້ຂ້າມພົ້ນແລ້ວຊຶ່ງຕັນຫາໃນໂລກ. ພິກຂຸນັ້ນຢືນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ຍ່າງຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ນັ່ງຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ນອນຢູ່ກໍສະງ່າງາມ ;
ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ
ເພາະເຫຕໃດໜໍ ? ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕວ່າ ພິກຂຸນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ມາສູ່ຄອງແຫ່ງອໍານາດຂອງມາຣຜູ້ມີບາບ, ດັ່ງນີ້ແລ.
- ມູ. ມ. ໑໒/໓໓໓-໓໓໕/໓໒໗-໓໒໘.