ຜູ້ປະກອບດ້ວຍອະວິຊາຄືຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສີ່ຢ່າງ

“ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ ! ພຣະອົງຄ໌ກ່າວວ່າ “ອະວິຊຊາ ອະວິຊຊາ” ດັ່ງນີ້. ກໍອະວິຊຊານັ້ນ ເປັນແນວໃດ ? ແລະດ້ວຍເຫຕເທົ່າໃດ ບຸຄຄົລຈຶ່ງຊື່ວ່າເປັນຜູ້ເຖິງແລ້ວຊຶ່ງ ອະວິຊຊາ ? ຂ້ານ້ອຍ !.”

ແນະພິກຂຸ ! ຄວາມບໍ່ຮູ້ອັນໃດເປັນຄວາມບໍ່ຮູ້ໃນທຸກຂ໌, ເປັນຄວາມບໍ່ຮູ້ໃນເຫຕໃຫ້ເກີດແຫ່ງທຸກຂ໌, ເປັນຄວາມບໍ່ຮູ້ໃນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌ ແລະເປັນຄວາມບໍ່ຮູ້ໃນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌ : ນີ້ ເຮົາເອີ້ນ ວ່າ ອະວິຊຊາ ; ແລະ ບຸຄຄົລຊື່ວ່າເຖິງແລ້ວຊຶ່ງ ອະວິຊຊາ ກໍເພາະເຫຕທີ່ບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງ ມີປະມານເທົ່ານີ້ແລ.

“ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ ! ພຣະອົງຄ໌ກ່າວວ່າ ‘ວິຊຊາ ວິຊຊາ’ ດັ່ງນີ້. ກໍວິຊຊານັ້ນ ເປັນແນວໃດ ? ແລະດ້ວຍເຫຕເທົ່າໃດ ບຸຄຄົລຈຶ່ງຊື່ວ່າ ເປັນຜູ້ເຖິງແລ້ວຊຶ່ງ ວິຊຊາ ? ຂ້ານ້ອຍ !.”

ແນະ ພິກຂຸ ! ຄວາມຮູ້ອັນໃດເປັນຄວາມຮູ້ໃນທຸກຂ໌, ເປັນຄວາມຮູ້ໃນເຫຕໃຫ້ເກີດແຫ່ງທຸກຂ໌, ເປັນຄວາມຮູ້ໃນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌ ແລະເປັນຄວາມຮູ້ໃນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌ : ນີ້ເຮົາເອີ້ນວ່າ ວິຊຊາ ; ແລະບຸຄຄົລຊື່ວ່າ ເຖິງແລ້ວຊຶ່ງ ວິຊຊາ ກໍເພາະເຫຕທີ່ຮູ້ຄວາມຈິງ ມີປະມານເທົ່ານີ້ແລ.

໓໘ ອະຣິຍະສັຈຈ໌ຈາກພຣະໂອຕຖະ

ພິກຂຸ ທ. ! ເພາະເຫຕນັ້ນ ໃນກໍລະນີນີ້ ພວກເຈົ້າ ຕ້ອງຕັ້ງຄວາມພຽນ ເພື່ອໃຫ້ຮູ້ຕາມເປັນຈິງ ວ່າ “ນີ້ເປັນທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນເຫຕໃຫ້ເກີດຂຶ້ນແຫ່ງທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌, ນີ້ເປັນຫົນທາງດໍາເນີນໃຫ້ເຖິງຄວາມດັບບໍ່ເຫຼືອແຫ່ງທຸກຂ໌.” ດັ່ງນີ້ເຖີ້ນ.

- ມຫາວາຣ. ສັງ. ໑໙/໕໓໘-໕໓໙/໑໖໙໔-໑໖໙໕.