ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

ชฎิลนั้นลุกขึ้นแต่เช้า เข้าไปยังที่ที่หมู่เกวียนนั้นพัก ได้ เห็นเด็กอ่อนที่เขาทิ้งไว้ที่หมู่เกวียนนั้น เมื่อเห็นแล้ว เกิด ความคิดขึ้นว่า "เมื่อเราพบเห็นอยู่ จะปล่อยให้มนุษย์ตายเสียนั้น ไม่ สมควรแก่เราเลย ถ้ายังไงเราควรจะนําทารกนี้ไปยังอาศรม แล้วเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้น" ชฎิลนําทารกนั้นไปยังอาศรม แล้วเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้น เมื่อทารกนั้นอายุย่างเข้า ๑๐ ปี หรือ ๑๒ ปี ชฎิลมีกิจบาง อย่างในชนบท เขาได้บอกทารกนั้นว่า "พ่อ เราปรารถนาจะไปยังชนบท เจ้าจงบําเรอไฟ อย่าให้ ไฟของเจ้าดับ ถ้าไฟของเจ้าดับ นี่มีด นี่ฟืน นี่ไม้สีไฟ เจ้าจง ก่อไฟ แล้วบําเรอไฟเถิด" เขาสั่งทารกนั้นอย่างนี้แล้ว ได้ไปยังชนบท ทารกนั้นมัวเล่นเสีย ไฟดับแล้ว นึกขึ้นได้ว่าบิดาได้บอก ตนไว้อย่างนี้ว่า เจ้าจงบําเรอไฟ อย่าให้ไฟของเจ้าดับ ถ้าไฟ ของเจ้าดับ นี่มีด นี่ฟืน นี่ไม้สีไฟ จงก่อไฟแล้วบําเรอไฟเถิด ทารกคิดว่า "ถ้ายังไง เราควรจะก่อไฟแล้วบําเรอไฟ" ทารกนั้นเอามีดถากไม้สีไฟด้วยเข้าใจว่า บางทีจะพบไฟ บ้าง เขาไม่พบไฟเลย จึงผ่าไม้สีไฟออกเป็น ๒ ซีก แล้วผ่า