ຊີວິດ ເເລະ ວິນຍານ

“ท่านทั้งหลาย มีคนพวกหนึ่งพูดอย่างนี้ มีความเห็นอย่าง นี้ว่า บุคคลที่ฆ่าสัตว์ ลักทรัพย์ ประพฤติผิดในกาม พูดเท็จ พูดส่อเสียด พูดคําหยาบ พูดเพ้อเจ้อ มากไปด้วยความเพ่ง เล็ง คิดปองร้ายผู้อื่น มีความเห็นผิด เมื่อตาย ย่อมเข้าถึง อบาย ทุคติ วินิบาต นรก ถ้าคําของคนพวกนั้นจริง เมื่อพวก ท่านตาย พวกท่านจะต้องเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก ถ้าพวกท่านตายแล้วเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก พึงมาบอกข้าด้วยวิธีอย่างไรก็ได้ว่า โลกหน้ามีอยู่ เหล่าสัตว์ ผู้ผุดเกิดขึ้นมีอยู่ ผลวิบากของกรรมที่สัตว์ทําดีทําชั่วมีอยู่ พวกท่านพอเป็นที่เชื่อถือ พอเป็นที่ไว้ใจของข้าได้ สิ่งใด ที่พวกท่านเห็น สิ่งนั้นจะเป็นเหมือนกับว่าข้าเห็นเอง” คนเหล่านั้นรับคําแล้ว ไม่ได้มาบอก ไม่ได้ส่งคนมาบอก ด้วยปริยายนี้ เป็นเหตุให้ข้ายังคงมีความเห็นอยู่อย่างนี้ ว่า โลกหน้าไม่มี เหล่าสัตว์ผู้ผุดเกิดขึ้นไม่มี ผลวิบากของ กรรมที่สัตว์ทําดีทําชั่วไม่มี” “ถ้าเช่นนั้น อาตมาจะขอย้อนถามพระองค์ในข้อนี้ พระองค์พึงทรงตอบตามที่ควร