ຄູ່ມືຮັກສາອຸໂປສົຖ

ມະຫາຣາຊ! ມະຫາຣາຊເປັນຄຣືຫັສຖ໌ບໍຣິໂພຄກາມ ຊົງຄອງຄະຣາວາສອັນຄັບຄັ່ງດ້ວຍພຣະໂອຣົສແລະພຣະຊາຍາ ຊົງໃຊ້ສອຍຜ້າຈາກແຄວ້ນກາສີແລະຈັນທນ໌ຢູ່ ຊົງທັດຊົງດອກໄມ້ ຂອງຫອມ ແລະເຄື່ອງລູບທາຢູ່ ຊົງຍິນດີເງິນແລະຄຳຢູ່ ຍາກທີ່ຈະຊົງຊາບໄດ້ວ່າ ທ່ານເຫລົ່ານີ້ເປັນພຣະອະຣະຫັນຕ໌ຫລືວ່າທ່ານເຫລົ່ານີ້ບັນລຸອະຣະຫັຕຕະມັຄ.

ມະຫາຣາຊ! ສີລ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ດ້ວຍກາຣຢູ່ຮ່ວມກັນ ແລະສີລນັ້ນແລ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລານານ ບໍ່ແມ່ນຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລາເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອມະນະສິກາຣຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ບໍ່ມະນະສິກາຣຍ່ອມບໍ່ຮູ້ຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ຜູ້ມີປັນຍາຊາມຍ່ອມບໍ່ຮູ້.

ມະຫາຣາຊ! ຄວາມສະອາດ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ດ້ວຍກາຣເຈຣະຈາ ແລະຄວາມສະອາດນັ້ນແລ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລານານ ບໍ່ແມ່ນຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລາເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອມະນະສິກາຣຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ບໍ່ມະນະສິກາຣຍ່ອມບໍ່ຮູ້, ຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ຜູ້ມີປັນຍາຊາມຍ່ອມບໍ່ຮູ້.

ມະຫາຣາຊ! ກຳລັງ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ໃນຄາວມີອັນຕຣາຍ ແລະກຳລັງນັ້ນແລ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລານານ ບໍ່ແມ່ນຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລາເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອມະນະສິກາຣຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ບໍ່ມະນະສິກາຣຍ່ອມບໍ່ຮູ້, ຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ຜູ້ມີປັນຍາຊາມຍ່ອມບໍ່ຮູ້.

ມະຫາຣາຊ! ປັນຍາ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ດ້ວຍກາຣສົນທະນາ ແລະປັນຍານັ້ນແລ ຍ່ອມຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລານານ ບໍ່ແມ່ນຮູ້ໄດ້ໂດຍໃຊ້ເວລາເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອມະນະສິກາຣຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ບໍ່ມະນະສິກາຣຍ່ອມບໍ່ຮູ້, ຜູ້ມີປັນຍາຈຶ່ງຮູ້ໄດ້ ຜູ້ມີປັນຍາຊາມຍ່ອມບໍ່ຮູ້.

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ພວກຣາຊະບຸຣຸສເຫລົ່ານັ້ນເປັນຄົນຂອງຂ້ານ້ອຍເອງ ປອມໂຕເປັນນັກບວຊທ່ຽວສອດແນມ ເປັນສາຍລັບທ່ຽວສອດແນມໄປຍັງຊົນບົທແລ້ວພາກັນກັບມາ. ຂ້ານ້ອຍຈະຮູ້ເຣື່ອງຣາວຫລັງຈາກທີ່ຄົນເຫລົ່ານັ້ນສືບມາ.

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງຄ໌ຜູ້ຈະເຣີນ! ບັດນີ້ ພວກເຂົາລອຍທຸລີແລະມົລທິນແລ້ວ ອາບດີແລ້ວ ລູບທາດີແລ້ວ ປົງຜົມແລະໜວດແລ້ວ ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າຂາວ ອິ່ມເອີບ ພັ່ງພ້ອມດ້ວຍກາມຄຸນ ໕ ບຳເຣີຕົນຢູ່.

ລຳດັບນັ້ນ ພຣະຜູ້ມີພຣະພາຄຊົງຊາບເນື້ອຄວາມນັ້ນແລ້ວ ຊົງເປັ່ງອຸທານນີ້ໃນເວລານັ້ນວ່າ:

ບັນພະຊິຕບໍ່ຄວນພະຍາຍາມໃນບາບກັມທັງປວງ,

ບໍ່ຄວນເປັນຄົນໃຊ້ຂອງຜູ້ອື່ນ,

ບໍ່ຄວນອາສັຍຜູ້ອື່ນເປັນຢູ່,

ບໍ່ຄວນສະແດງທັມເພື່ອປະໂຍຊນ໌ແຕ່ຊັພຍ໌ນັ້ນໆ.

ຂຸທທະກະນິກາຍ ຂຸທທະກະປາຖະ-ທັມມະບົທ-ອຸທານ-ອິຕິວຸຕຕະກະ-ສຸຕຕະນິບາຕ ໒໕/໑໒໒-໑໒໔/໑໓໒-໑໓໔

You Can Get to Know a Person’s Ethics by Living with Them…

At one time the Buddha was staying near Sāvatthī in the Eastern Monastery, the stilt longhouse of Migāra’s mother.

Then in the late afternoon, the Buddha came out of retreat and sat outside the gate. Then King Pasenadi of Kosala went up to the Buddha, bowed, and sat down to one side.

Now at that time seven matted-hair ascetics, seven Jain ascetics, seven naked ascetics, seven one-cloth ascetics, and seven wanderers passed by not far from the Buddha. Their armpits and bodies were hairy, and their nails were long; and they carried their stuff with shoulder-poles.

Then King Pasenadi got up from his seat, arranged his robe over one shoulder, knelt with his right knee on the ground, raised his joined palms toward those various ascetics, and pronounced his name three times: “Sirs, I am Pasenadi, king of Kosala! … I am Pasenadi, king of Kosala!”

Then, soon after those ascetics had left, King Pasenadi went up to the Buddha, bowed, sat down to one side, and said to him, “Sir, are they among those in the world who are perfected ones or who are on the path to perfection?”